บทที่ 178

ชีวิตจะตกอยู่ในอันตราย

นัชชารู้สึกได้ถึงความเหนื่อบล้าของเขา เธอกอดเขาแน่นกว่าเดิม “ฉันรู้ อดทนอีกหน่อย เดี๋ยวปัญหาทุกอย่างก็จะผ่านไป”

เธอพูดด้วยความไม่มั่นใจ อดทน คำง่ายๆ แต่เตชิตอดทนมาหลายปี แค่อดทนแล้วทุกอย่างจะผ่านไปจริงๆหรอ มันยากมาก

ทั้งสองกอดกันเงียบๆ ไม่ต

บทที่ 179

ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน

“งั้นเธอคิดว่าตัวเองทำถูกมั้ย” ปรัณมอหน้าเธอ “เธอเป็นหมอไม่ได้เป็นจิตแพทย์ ไม่ต้องไม่จำเป็นต้องพูดคุยหรือให้คำแนะนำ เรื่องอื่นนอกจากการรักษากับคนไข้ ถ้าเกิดจินต์เสียสติขึ้นมา เธอจะจัดการยังไง”

“เธอคงไม่เป็นอะไรหรอก”

“เรื่องอะไรก็เกิดขึ้นได้”

บทที่ 180

อย่าโกรธไปเลยนะคนดี

เตชิตออกมาจากห้อง เห็นนัชชาเดินมาหาเขา ในมือเธอยังสวมแหวนที่เขาเพิ่งมอบให้เธอ ในใจเขารู้สึกผิด เขาเดินเข้าไปแล้ว ดึงเธอเข้ามากอด

“ขอโทษ”

นัชชางงที่เขาขอโทษเธอ ไม่อยากให้ตึงเครียด เธอยิ้มแล้วตบไหล่เขา “จู่ๆมาขอโทษฉันแบบนี้ เป็นอะไรไป”