บทที่ 125

บทที่125ในที่สุดก็หาเธอจนเจอ

ตรัณเห็นถึงสายตาอันเยือกเย็นของเขาทั้งใจของเขาสั่นไปหมดลังเลอยู่พักใหญ่ตัดสินใจรวบรวมความกล้าที่มีอยู่อันน้อยนิดพูดด้วยความระมัดระวัง“ท่านเตชิตครับที่คุณนัชชาทำแบบนี้อาจจะมีเหตุผลของเธอก็เป็นได้นะครับท่านอย่าเพิ่งโมโหไปควรฟังเธอดูก่อน”

คำพูดที่

บทที่ 126

บทที่126ความรักของพวกเขาเป็นเพียงธุรกิจเท่านั้น

พูดจบประโยคนี้น้ำตาของนัชชาไหลรินออกมาจากดวงตาอย่างควบคุมไม่ได้หยดแล้วหยดเล่าไม่นานตรงอกของเสื้อเชิ้ตก็เปียกชุ่มไปหมด

อุณหภูมิอันเร่าร้อนราวกับจุดไฟเผาเบ้าตาของเตชิตแดงเล็กน้อย“คิดถึงผมไหม?”

ไม่คิดถึงได้ไงล่ะ

ในใจของ

บทที่ 127

บทที่127เรื่องอื้อฉาวกับรูปหลุด

นัชชารู้ว่าการกระทำของเขาบ่งบอกถึงอะไรรู้ว่าเขาจะทำอะไรเรื่องแบบนี้เขาเคยทำกันมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนจากตอนแรกที่ต่อต้านก็ค่อยๆเริ่มยอมรับจนกายและใจหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวแต่ตอนนี้เธอกลับกลัวจนตัวสั่นไปหมด………

เธอกรีดร้องจนเสียงหายขัดขืนสุดชีวิตแต่ชายค