บทที่ 124

ให้เธอได้รู้ถึงการชดใช้ในโทษฐานที่เธอหนีไป

แต่นัชชาก็ไม่อาจรู้เลย ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งเพื่ออกตามหาเธอ เขาทั้งกังวลและเป็นห่วงจนแทบจะจบชีวิตตนเอง ความหวาดกลัวจากเหตุการณ์ของชนุดม วันถัดมาเธอเดินทางออกจากเกาะกลางทะเลนั่น มุ่งไปยังเกาะที่อยู่ข้างๆ

หากให้เทียบกับเกาะนี้ อีกเกาะหนึ่งถ

บทที่ 125

บทที่125ในที่สุดก็หาเธอจนเจอ

ตรัณเห็นถึงสายตาอันเยือกเย็นของเขาทั้งใจของเขาสั่นไปหมดลังเลอยู่พักใหญ่ตัดสินใจรวบรวมความกล้าที่มีอยู่อันน้อยนิดพูดด้วยความระมัดระวัง“ท่านเตชิตครับที่คุณนัชชาทำแบบนี้อาจจะมีเหตุผลของเธอก็เป็นได้นะครับท่านอย่าเพิ่งโมโหไปควรฟังเธอดูก่อน”

คำพูดที่

บทที่ 126

บทที่126ความรักของพวกเขาเป็นเพียงธุรกิจเท่านั้น

พูดจบประโยคนี้น้ำตาของนัชชาไหลรินออกมาจากดวงตาอย่างควบคุมไม่ได้หยดแล้วหยดเล่าไม่นานตรงอกของเสื้อเชิ้ตก็เปียกชุ่มไปหมด

อุณหภูมิอันเร่าร้อนราวกับจุดไฟเผาเบ้าตาของเตชิตแดงเล็กน้อย“คิดถึงผมไหม?”

ไม่คิดถึงได้ไงล่ะ

ในใจของ