บทที่ 1 สามีกับเพื่อนสาวคนสนิท

เก้าโมงเช้า มีฝนตกลงปรอยๆ ในคืนฤดูใบไม้ร่วงที่เย็นสบาย ที่หน้าประตูนิเวศน์วิลล่า นัชชาไม่ได้พกร่มไปด้วย เสื้อผ้าที่อยู่บริเวณไหล่ของเธอเปียกปอนแล้ว แต่เธอกลับเหมือนไม่รู้สึกอะไร เธอถอดเสื้อโค๊ทออกมาแล้วเอามาห่อของขวัญที่เตรียมไว้อย่างระมัดระวัง

วันนี้เป็นวันครอบรอบหนึ่งปีของเธอกับดวิษ เธอควรที่จะอยู่บ้านพ่อแม่ของเธอ แต่เธอแอบมาซื้อของขวัญให้สามี เธอเตรียมจะเซอร์ไพร์สให้กับเขา

กว่าเธอจะเดินมาถึงประตูบ้าน เสื้อผ้าเธอโดนฝนจนเปียกไปหมดแล้ว เธอเอากุญแจออกมาจากกระเป๋า แล้วค่อยเปิดประตูอย่างระมัดระวัง ไม่เปิดไฟและยืนเปลี่ยนรองเท้าตรงระเบียง ขณะที่เธอกำลังยกเท้าขึ้นมา กลับเหลือบไปเห็นรองเท้าส้นสูงสีแดงคู่หนึ่งวางอยู่บนพื้น

นัชชาตกใจอย่างมาก เพราะเธอรู้อย่างแน่นอนว่านั่นไม่ใช่รองเท้าของเธอและก็ไม่ใช่ขนาดไซส์ของเธอด้วย

หัวใจเหมือนโดนมือที่มองไม่เห็นจับอย่างแน่นๆ เธอค่อยๆ วางสิ่งของต่างๆ ไว้บนพื้น และเดินไปที่ห้องนอนชั้น 2 อย่างช้าๆ

ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เท่าไหร่ เสียงคำพูดยั่วยวนในห้องก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น “ ดวิษ ... ” เสียงของผู้หญิงที่คุ้นเคยดังเข้ามาในแก้วหู เสียงนั้นฟังตื่นเต้นมาก

“ ก็รู้เธอต้องชอบ ” เสียงผู้ชายคล้อยตาม ไม่ใช่เสียงของดวิษ สามีของเธอ ยังจะเป็นเสียงของใครได้

จากทางเดินไปถึงประตู นัชชารู้สึกเหมือนทุกย่างก้าวได้เดินอยู่บนปลายมีด แม้จะไม่ได้เห็นสภาพในห้อง แต่ก็ดาวไม่ยากว่าข้างในมันแรงรุงแค่ไหน

“ระหว่างฉันกับนัชชา คุณชอบใครมากกว่ากัน ” ผู้หญิงถามอย่างกระทันหัน ใจของนัชชาก็เต้นขึ้นจนถึงลำคอ

จากนั้นเธอก็ได้ยินคำตอบที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดใจ “ ทำไมล่ะ เธอหึงหรอ ผมใช้แรงอยู่ในตัวเธอเยอะขนาดนี้ จะมีแรงที่ไหนไปแตะต้องเขา ผมไม่สนใจเขาเลยสักนิด”

พูดออกมาก็กลัวว่าจะไม่มีใครเชื่อ ตั้งแต่คบกันถึงแต่งงานเวลาประมาณ1ปีกว่า สามีของเธอไม่เคยแตะต้องตัวของเธอเลย เหตุผลคือเขามีอาการภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศ

แต่ตอนนี้ สามีของเธอที่มีอาการภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศกำลังเสพสุขกับเพื่อนสนิทของเธอ

นัชชารู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนฮีโร่ เจอสถานการณ์แบบนี้ยังสามารถอดให้มันจบลงถึงผลักประตูเข้าไป

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เธอยังคงตกใจเพราะว่าคนที่นอนเปลือยกายข้างสามีของเธอไม่ใช่คนอื่นเลย เขาคือเพื่อนที่สนิทของเธอ .. ปณิตา

ตั้งแต่มัธยมถึงมหาลัย จนตอนนี้เรียนจบแล้ว เธอสองคนเป็นเพื่อนที่ใกล้ชิดสนิทกันมาตลอด เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งปณิตาจะมานอนอยู่บนเตียงของเธอแบบนี้ ...

ทันใดนั้นนัชชาก็คิดได้ว่า ทุกครั้งที่เธอกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อแม่ เปณิตามักจะถามรายละเอียดเรื่องเวลาเสมอ และไม่เคยออกไปเที่ยวข้างนอกกับเธอด้วยกัน ตอนนี้มาคิดดู ทุกสิ่งทุกอย่างมันล้วนมีเหตุผล

ทั้งสองคนที่อยู่บนเตียงนั้นคาดไม่ถึงว่านัชชาที่ควรอยู่บ้านพ่อแม่จะมาอยู่ที่นี่ได้ แต่เพียงชั่วครู่ ดวิษก็กาความสงบจิตกลับท่ “ออกไป”

ออกไป ?

ปกตินัชชาก็ไม่ใช่คนที่หงุดหงิดง่าย แต่เวลานี้เธอไม่สามารถระงับอารมณ์โกรธที่อยู่ในใจได้ เธอเหลือบเห็นกาน้ำร้อนที่อยู่บนโต๊ แล้วคว้าหูกาน้ำร้อนขึ้นมา สาดไปที่ชายหญิงบนเตียง “น่ารังเกียจ สกปรก ”

“นัชชา ดวิษเขาอยู่กับเธอมาตั้งนาน ยังไม่เคยแตะต้องตัวเธอ เธอควรจะยืนอยู่ทัศนคติของเขา ช่วยเขาพิจารณาบ้างสิ ” ปณิตาไม่รู้สึกละอายใจเลยสักนิด เธอยังใช้คำพูดอวดดีกับนัชชาอย่างไม่เกรงกลัว

“เหอะ” เธอหัวเราะเยาะ “ ฉันจะต้องพูดขอบคุณให้เธอใช่ไหม ปณิตา ฉันเห็นเธอเป็นเพื่อน เธอก็ทำแบบนี้กับฉันหรอ ?เอากับสามีคนอื่นมันมีความสุขกว่าเอากับคนอื่นใช่ไหม ”

ปกตินัชชาไม่เคยใช้คำพูดแบบนี้ ดวิษมองไปทางเขา “ เธอออกไปก่อน ”

“ ไม่ต้องห่วง ฉันก็ไม่อยากอยู่เหมือนกัน ” แค่มองตาเดียว นัชชาก็รู้สึกขยะแขยง . “ ดวิษ คิดให้ดีล่ะว่าจะอธิบายกับแม่ยังไง เรื่องฉาวๆ ของนาย ฉันจะไม่ช่วยปกปิดมันอีกต่อไป ”

พวกเขาแต่งงานมา 1 ปี ในคืนวันแต่งงานดวิษพูดกับเธอว่าเขามีอาการภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศ เธอนึกว่ามันจะค่อยๆดีขึ้น แม่สามีถามเธอว่าทำไมไม่มีลูกสักที เธอปิดบัง ถามว่าเธอร่างกายมีปัญหารึป่าว เธอปิดบังอีก ผลลัพธ์ที่ปกปิดไป ปกปิดมา แต่สุดท้ายกลับได้ผลแบบนี้มา

นัชชารู้สึกว่าตัวเองโง่มากและ

สำหรับความกดดันของนัชชา ดวิษไม่รู้สึกกังวลสักนิด เมื่อก่อนนัชชาจีบเขาใช้เวลานานมาก ความรักของเธอไม่มีเส้นฐาน เดี๋ยวเขาก็แค่ไปง้อสักนิดเธอก็หายโกรธแล้ว

แต่คำพูดต่อไปของนัชชาทำให้ดวิษตกใจจนรับมือไม่ไหว

“ เราหย่ากันเถอะ ”

…….

หลังจากออกมาจากนิเวศน์วิลล่า นัชชาเรียกรถแท็กซี่รีบหนีไป รถวิ่งอยู่บนถนนวนไปวนมา เธอปรากฏว่า นอกจากบ้าน ตนเองไม่มีที่อื่นไปได้อีกแล้ว

“ คุณผู้หญิง สรุปคุณจะไปที่ไหนกันแน่ ” คนขับรถเหลือบมองผู้หญิงด้วยกระจกมองหลังอย่างสงสัย

ตอนนี้รถขับผ่านตึกย่านธุรกิจระดับสูงพอดี นัชชามองดูรถลีมูซีนที่จดอยู่หน้าประตู ไม่รู้สมองเธอคิดอะไรไป เธอบอกให้คนขับรถจอดรถแล้วก็ลงมา

หลังจากที่จ่ายเงินแล้ว เธอเดินตรงเข้าไปในคลับเฮาส์ ในล็อบบี้บาร์มองดูของที่มีราคาแพงๆ เธอสั่งไวน์มา 1 ที่โดยไม่สนใจราคา

ของเหลวที่รสชาติเผ็ดร้อนไหลผ่านลำคอและหลอดอาหาร กระตุ้นให้ดวงตาของเธอเจ็บปวด ฉากในเมื่อก่อนก็วาปเข้ามาในสมอง ตอนนี้คิดย้อนไปมันเป็นการประชดที่รุนแรงที่สุด

เพื่อนสนิทกับสามีของเธออยู่ด้วยกันแล้ว นัชชาหัวเราะ ยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บใจ“เฮี่ย ”

แก้วแล้วแก้วเล่า ไม่รู้ว่าดื่มไปเท่าไหร่แล้ว เธอรู้สึกปวดชี่ เลยเดินอย่างโซเซไปห้องน้ำ หลังจากเสร็จงานแล้ว เดินออกจากห้องน้ำก็มองเห็นผู้ชายตัวสูงใหญ่ใส่สูทสีดำยืนเป็นแถว เธอสุ่มพันคนหนึ้งและพูดว่า “ คุณหล่อมาก ”

ผู้จัดการที่อยู่ข้างๆรีบมาดึงตัวเธอออกไป พินิจพิเคราะห์เธอไปตาเดียง เห็นผู้หญิงนี้อายุไม่มาก บนตัวเธอใส่แต่ของแบรนด์เนม สีหน้าของเขาคลายลง“ ขอโทษครับคุณผู้หญิง นี่คือพนักงานต้อนรับ ถ้าคุณต้องการคนหล่อๆ ผมแนะนำให้คุณได้นะครับ ”

นัชชาแอลกอฮอล์ขึ้นสมอง ตอนอยู่ดวิษ เธอคอยอดทนและเชื่อฟังมาตลอด ในเวลานี้ยิ่งมีความสุขของการแก้แค้นออกมา การแต่งงานนี้เธอได้สูญเสียสามีกับเพื่อนสนิทไป ตอนนี้พวกเขาก็อยู่ด้วยกันแล้ว เธอจะรักษาตัวเพื่อเขาอีกทำไมล่ะ

“ โอเค ฉันต้องการคนที่หล่อที่สุดแล้วก็แพงที่สุดมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน ”

ผู้จัดการได้ยินคำว่า“แพงที่สุด”ดวงตาก็เป็นประกายเลย พาเธอเดินเข้าไปในโซน VIP “ รอสักครู่ครับ เดี๋ยวฉันจะไปเรียกคนมาให้ ”

พูดเสร็จ ผู้จัดการก็เดินจากไป ทิ้งให้นัชชานั่งอยู่บนโซฟาคนเดียว เธอรู้สึกมึนเมามาก มองอะไรก็เป็นภาพซ้อนไปหมด

ทันใดนั้น ประตูที่อยู่ตรงหน้าถูกเปิดออก มีผู้ชายตัวสูงคนนึงเดินออกมา จากขายาวๆที่สมบูรณ์แบบคู่นั้นมองขึ้นไป เอวแคบ ไหล่กว้าง ใบหน้าเหมือนเป็นรูปปั้นแกะสลักที่มีความเพอร์เฟคทุกระเบียบนิ้ว โดยเฉพาะดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ดูเหมือนจะดึงดูดความสนใจจากผู้คนได้เป็นพิเศษ

นัชชาหัวเราะออกมา เธอลุกขึ้นเดินโซเซไป แล้วคว้าแขนของผู้ชายนั้น“ดีมาก ถูกปากฉัน”

เตชิตมองดูผู้หญิงตรงหน้าที่โผล่ออกมาอย่างกระทันหัน คิ้วที่ดำเข้มก็ขมวดขึ้น “ ปล่อย ”

“ ทำไมนายทำท่าทีแบบนี้ล่ะ ผู้จัดการไม่ได้บอกหรอ คืนนี้ฉันเหมาคุณทั้งคืน เท่าไหร่ก็ได้ เพียงแค่คุณปรนนิบัติรับใช้ฉันดีๆ ฉันจะจ่ายเพิ่มให้อีก 2 เท่า ” นัชชาพูดจาอย่างอวดดี แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างโง่ๆ โชว์ฟันขาวๆ ที่เรียงเป็นระเบียบออกมา ผู้ชายนั้นตัวสูงใหญ่ เธอเขย่งปลายนิ้วเท้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆ เขา “ ฉันแอบบอกให้นายนะ ฉัน .. นี่เป็นครั้งแรกของฉัน นายคุ้มมากนะ... ”

บทที่ 2 คุณผิดหรือเปล่า

เตชิตที่อยากจะไปก็หยุดฝีเท้า ในที่สุดเขาก็มองไปยังนัชชา ใบหน้าที่ใหญ่เท่าฝ่ามือมีดวงตาใสโตคู่หนึ่งฝังอยู่ เธอผิวขาวมาก แม้กระทั่งรูขุมขนก็ไม่มี แตกต่างกับผู้หญิงที่สวยหยาดเยิ้มในบาร์ เธอไม่ได้แต่งหน้าด้วย ดูบริสุทธิ์เหมือนดอกเดซี่ดอกเล็กๆ ที่ล่องลอยในสายลมและรอใครบางคนมาเก็บ

โดยเฉพาะตอนนี้เธอกำลังใกล้ชิดเขาอยู่ ร่างกายที่มีกลิ่นไวน์ผสมกับกลิ่นกายของผู้หญิง เตชิตที่ไม่มีความรู้สึกกับผู้หญิงมานานหลายปีแล้ว แต่ในเวลานี้กลับมีความปรารถนาเกิดขึ้น

เธอ ถูกปากเขามาก

เตชิตยกคางเธอขึ้นมา “ ครั้งแรกหรอ เมื่อก่อนไม่เคยทำเลยหรอ ”

นัชชาเรียนแบบเขา ตาที่โตๆหรี่ลง “ ไม่เชื่อหรอ ”

การยั่วยุแบบนี้ เหมือนเป็นการเติมเชื้อเพลิงลงบนกองไฟอย่างไม่ต้องสงสัย

เตชิตมองดูรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเธอ แล้วสายตามองลงไปตามเสื้อคอวีของเธอ สมบูรณ์

บิดปลายนิ้ว ริมฝีปากบางเซ็กซี่กระตุ้นรอยยิ้มที่มีเสน่หืออกมา “เดี๋ยวแม้คุณจะร้องไห้ ผมก็ไม่ปล่อยคุณไป ”

นัชชาเงยหน้าขึ้นมา ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เธอมีความกล้าขึ้นมา พูดเสียงดังว่า “ เดี๋ยวก็รู้ใครกันแน่ที่จะร้องไห้ ”

เตชิตยื่นแขนที่ยาวออกไป กอดเธอเข้าในอ้อมกอด แล้วกดลิฟต์ที่อยู่ไม่ไกล ขณะนี้ผู้จัดการพาผู้ชายแถวหนึ่งเดินมา เขามองเห็นเตชิต รีบตะโกนเรียกด้วยความเคารพ “ คุณเตชิต ผู้หญิงคนนี้ ... ”

เตชิตมองไปที่ผู้ชายคนนั้นด้วยสายตาตำหนิ และพูดด้วยน้ำกวดขัน “ออกไป”

ผู้จัดการไม่กล้าพูดอะไรอีก ทำได้แค่ปฏิบัติตาม มายังไง กลับยังนั้น ลิฟต์ไปยังชั้น 7 ของคลับเฮาส์ตรงๆ ชั้นนี้ทั้งชั้นเป็นห้อง VIP ทั้งหมด เตชิตมีห้องพิเศษของตนเอง รูดบัตรเปิดประตูห้องแล้วก็ผลักผู้หญิงขี้เมาเข้าไปข้างใน แสงไฟทางเดินส่องเข้าไปในห้อง แล้วไม่นานก็ถูกบานประตูกลั้นไว้

เตชิตกดเธอไว้ตรงบานประตู ไฟยังไม่ได้เปิด เขาก็เอื้อมมือไปดึงเสื้อผ้าบนตัวเธอออก

นัชชารู้สึกร่างกายของตัวเองอ่อนปวกเปียกไม่มีแรง ทันใดนั้นเธอรู้สึกเย็นขึ้นมา ก้มลงไปมอง เสื้อผ้าบนตัวหายไปหมด เหลือเพียงแค่ชุดชั้นเท่านั้น

จูบของชายคนนี้นำพาความเย็นตกอยู่บริเวณคอของเธอ ทิ้งรอยแดงที่คลุมเครือไว้บริเวณคอของเธออันแล้วอันเล่า

ผิวของเธอเนียนและละเอียดกว่าที่เขาคิดไว้ ทำให้เตชิตรู้สึกประหลาดใจยิ่งขึ้น

แต่น่าเสียดายที่ผู้หญิงตรงหน้ายังอ่อนประสบการณ์เกินกว่าที่จะรู้วิธีตอบสนอง แต่เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรก เขาเลยไม่ได้สนใจว่าเธอจะอ่อนประสบการณ์หรือไม่ เขาโน้มนำเธออย่างมีความอดทน

ผ่านมาหลายปี มันไม่ง่ายเลยที่จะมีผู้หญิงคนหนึ่งมาทำให้เขามีความปรารถนาขึ้นอีกครั้ง เตชิตแทบจะรอไม่ไหวแล้ว เมื่อเขาจะทำขั้นตอนต่อไป กลับถูกมือเล็กๆจับมือเขาแน่

เตชิตตกใจเล็กน้อย ก้มตาไปมองใบหน้าเล็กๆที่อยู่หน้าอกของเขา

ในที่สุดเธอได้ความเป็นจริงกลับมาแล้วนิดหนึ่ง นึกถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ก็ลดไปครึ่ง เลยผลักเขาออกไปด้วยจิตใต้สำนึกเธออยากแก้แค้นดวิษก็จริง แต่ไม่ใช่ใช้วิธีแบบนี้

“ อย่า ฉัน .. ฉันยังไม่พร้อม ”

เตชิตมองเห็นความหวากผวาในดวงตาของเธอ ชินกับความมืดแล้วเลยมองเห็นดวงตาที่ไร้เดียงสาของเธอ แต่ความต้องการในร่างกายของเขามันมากขึ้นจนเขาควบคุมมันไม่ได้แล้ว

เตชิตพูดด้วยเสียงแหบๆ “ไม่ทันแล้ว”

“ อ๊ะ ”

ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้นัชชาส่งเสียงร้องออกมา ร่างกายเหมือนถูกฉีกออก

ได้สัมผัสของแผนกลั้นบางๆนั้น ร่างกายและจิตใจของเขาล้วนรู้สึกพึงพอใจ ทำให้เขาบุกเบิกแผนที่ที่ไม่เคยโดนคนอื่นมาขุดรุนแรงยิ่งขึ้น

นัชชาร้องไห้ออกมา ความเจ็บปวด.ค่อยๆถูกความรู้สึกแปลกๆแทน “ อย่า .. ปล่อยฉันเถอะ ฉันขอร้อง”

แต่ที่เธอไม่รู้ก็คือเตชิตหยุดลงไม่ได้ตั้งนานแล้ว

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ สุดท้ายชายคนนั้นก็หยุดลงแล้ว เธอไร้เรี่ยวแรงแม้จะลืมตา เธอเหมือนหุ่นเชิดถูกเขาอุ้มขึ้นและวางไว้บนเตียงนุ่มๆ ขนาดใหญ่

บทที่เธอนึกว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว ผู้ชายคนนั้นจับเธอพลิกตัวกลับมา นัชชาเบิกตาอย่างตกใจ แต่ก็กลั้นไม่ทัน

เธอสองมือยันตัวเอาไว้อยากจะหนี แต่กลับถูกเขาคว้าเอวที่บางเอาไว้“ ฉันจะจ่ายเงินเพิ่มให้นาย 2 เท่า นายปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันขอร้อง ”

เตชิตสัมผัสไปที่ผมของเธออย่างมีความอดทน“ อดทนอีกนิดนะ เดี๋ยวก็จะดีขึ้น”

…......

เช้าวันต่อมา นัชชาตื่นขึ้นมาด้วยความปวดเมื่อย

ร่ายกายของเธอเหมือนถูกบดขยี้ด้วยหัวรถจักร ทุกส่วนในร่ายกายมันปวดจนไม่มีคำจะบรรยายได้ เธอลองขยับตัว บางที่ในร่ายกายก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนขึ้นมาทันที ภาพเรื่องราวเมื่อคืนแวบเข้ามาในหัวเธอ สีหน้าของนัชชาก็ซีดลงทันที ไอ้คนเลวนั้น ไม่สนการต่อต้านของเธอ แถมยังเอากับเธอหลายต่อหลายครั้ง.......

ในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นที่บรรยาออกมาไม่ได้ เธอเอาผ้านวมห่อตัวแล้วเพิ่งอยากจะลุกขึ้นจากเตียง ทันใดนั้นประตูห้องน้ำก็มีคนเปิดออกมา ผู้ชายที่แค่พันผ้าขนหนูที่เอวเดินออกมา น่าจะสูงสัก 190 เซนติเมตร เอวคอด ซิกแพค ผิวสีข้าวสาลีดูสุขภาพดี .....

นัชชากรีดร้องออกมา แล้วรีบย้ายสายตา “นาย ทำไมนายไม่ใส่เสื้อผ้า ! ”

เตชิตฟังเสียงตะกุกตะกักของหญิงสาว แล้วก็มองดูเธอที่ห่อตนเองเหมือนเกี๊ยว เขากระตุกปากขึ้น “ ทำก็ทำมาละ มีอะไรให้อายอีก ”

นัชชาหน้าแดงจนจะระเบิด “กลางวันแสกๆ นายอย่าพูดอะไรแบบนี้ได้ไหม”

หลักจากนั้นเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เงินฉันจะจ่ายให่นาย ตอนนี้นายก็ไปได้ละ ”

เตชิตขมวดคิ้ว เขาเดินเข้าไปยังเตียง ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร ก็ไดนนัชชารู้ทันแล้วก็กลิ้งไปอีกฝั่งของเตียง เธอเอาผ้านวมห่อตัวแล้วลุกขึ้นเขม็งมาที่เขา “ อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันจะบอกอะไรให้นะ ฉันแต่งงานมีสามีแล้ว หยิบเงินนั่นแล้วไปซะ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนห้ามเอาไปบอกใคร ”

ชายคนนั้นหรี่ตามองเธอ “ แต่งงานแล้วยังเป็นครั้งแรก ข่มผมหรอ ”

“ ความสัมพันธ์ไม่ดี แต่ว่าฉันแต่งงานแล้วจริงๆ ”

ประโยคนี้ทำให้เตชิตหยุดชะงัก

เขามองไปยังผู้หญิงด้วยสายตามืกครึ้ม เธอไม่ได้พูดโกหก เมื่อคืนเขาก็รู้แล้ว ฉนั้นตอนนี้เธอก็ไม่ได้โกหกเหมือนกัน

แต่งงานแล้ว .

แม้เตชิตจะเป็นคนโลภเรื่องนั้นก็จริง แต่เขาม่ยอมไปเป็นมือที่สามไม่ใช่เพื่อทำลายของครอบครัวของคนอื่นเด็ดขาด พูดให้แม่นกว่าก็คือ ถ้าเมื่อคืนเขารู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว เขาจะไม่แตะต้องตัวเธอแน่

ทันใดนั้น เตชิตรู้สึกขยะแขยง เขารีบใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็วและโยนผ้าเช็ดตัวลงบนพื้น ก่อนจะออกไปเขาหันมามองเธอด้วยสายตาเยาะเย้ย “ รสชาติเธอไม่เลว แต่เสียตายไร้ลีลาไปหน่อย”

พูดเสร็จ เขาก็เดินออกจากห้องไปไม่หันมามองเลย

เธอตกตะลึง แล้วกัดฟันด้วยความโกรธ ดวงตาของเธอก็ค่อยๆ แดงขึ้นมา ทำไมเธอถึงได้โชคร้ายแบบนี้ แค่ออกมาหา“คุณชาย”สักคนยังโดนอัปยศอีก ไร้ลีลามันเป็นความผิดของเธอหรอ ถ้าไม่ใช่ดวิษไม่ยอมเอากับเธอ เธอจะไร้ประสบการณ์ได้ยังไง

นัชชาเข้าไปอาบน้ำด้วยความอึดอัด หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย เธอก็ไปตรงเคาท์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน แต่กลับถูกพนักงานจ้องมองด้วยสายตาแปลกประหลาด

“ คุณนัชชา เมื่อคืนคุณไม่ได้สั่งบริการพิเศษค่ะ ”

ไม่ได้สั่ง ?

แล้วที่เธอปวดไปทั้งตัวนี่คืออะไร ?

“ ฉันสั่งนะ คุณลองเช็คให้ดีอีกที ห้อง 709 ”

เมื่อเคาท์เตอร์ได้ยินคำว่าห้อง 709 สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป “ห้อง 709 ของเราเป็นห้องสำหรับ VIP ไม่เปิดให้คนทั่วไปเข้า คุณทำผิดคนไปรึเปล่าคะ ”

บทที่ 3 ข้อตกลงในการหย่า

หลังจากออกมาจากคลับเฮาส์แล้ว ในใจของนัชชาก็มีคำอยู่ 3 คำคือ “ ทำผิดคน ”

เธอไม่ได้ใช้บริการ คนที่เธอนอนไปไม่ใช่“คุณชาย”ในคลับเฮ้าส์กลับเป็นลูกค้าของคลับเฮ้าส์

แต่ก็ไม่สำคัญแล้ว ยังไงก็นอนไปแล้ว นอนกับใครม่ใช่นอน

แต่ทำไมในใจของเธอมันถึงรู้สึกแปลกแบบนี้ เธออดคิดไม่ได้ว่า บทที่ดวิษเพิ่งออกนอกเธอ เขาก็มีความรู้สึกแบบนี้ไหม

ขณะที่เธอกำลังคิด โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็ดังขึ้น พูดถึงปีศาจ ปีศาจก็มา ไม่ใช่ดวิษจะเป็นใคร

นัชชาค่อยๆหลับตาลงเบาๆ แล้วรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว “ คุณยังมีหน้าโทรมาหาฉันอีกหรอ ? ”

“ นัชชาเธอเก่งมากนะ กล้าไปค้างข้างนอก เมื่อคืนเธอไปค้างที่ไหน ” เสียงของดวิษที่เต็มไปด้วยความดุดาลดังก้องอยู่ในหู

นัชชายิ้มแบบขมขื่น “ ทำไม คุณเอากับปณิตาพอแล้วหรอ ถึงได้คิดถึงฉันขึ้นมา ”

“คุณอย่าพูดแบบนี้กับผมนะ คุณจะอยู่ไหนก็เรื่องของคุณ แต่ที่โทรมาเพราะจะบอกว่า วันนี้แม่มาจะมาที่บ้าน คุณรีบกลับบ้าน ก่อนเที่ยงละกัน” ดวิษไม่มีความละอายใจใดๆ เลย ทำเหมือนเธอเป็นแค่เครื่องมือ

น่าเสียดาย นัชชาในตอนนี้จะไม่ยอมอดทนเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

เธอเกิดนับถือความโหดร้ายที่มีในตอนนี้ขึ้นมา“งั้นคุณควรไปหาปณิตา ไม่ใช่ฉัน”

“นี่เธอ ...”

ไม่รอให้เขาพูดเสร็จ นัชชากดวางสายไปเสียแล้ว มันเคยเป็นเสียงที่เธอน่าหลงใหล เพื่อได้ฟังเสียงของเขาเธอยอมดูโทรศัพท์ทั้งวัน แต่ตอนนี้มันทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง

เธอเป็นคนที่ไม่สามารถทนทรายในตาได้ สำหรับตนเอง เธอรักษาตัวและศักดิ์ศรี สำหรับการแต่งงาน เธอต้องการความจงรักภักดี อย่าพูดถึงดวิษที่นอกลู่นอกทางไปกับเพื่อนสนิทของเธอ

นัชชาไปที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่สุดของเมือง และซื้อเสื้อผ้าที่ดีที่สุดในช่วงนี้ เธอเปลี่ยนเสื้อแล้วมองดูหญิงสวยในกระจก เรื่องมาถึงตอนนี้ เธอไม่สามารถทำให้ตัวเองเข้มแข็งได้ แต่ก็จะไม่ยอมให้คนอื่นมาหัวเราะเยาะเธอเหมือนกัน

หลังจากออกจากห้างสรรพสินค้าแล้ว นัชชายังคงเรียกรถกลับไปนิเวศน์วิลล่า แต่ไม่ใช่เพื่อที่จะไปหาแม่สามี กลับเป็นไปแบทุกสิ่งทุกอย่างออกมาหมด

จ่ายค่าแท็กซี่เสร็จ เธอเดินเข้าไปในวิลล่า ทันทีที่เธอก้าวขาเข้ามาในประตู ดวงตาก็ยังอดไม่ได้ที่จะมีไอน้ำขึ้นมา ที่ตนี่มีความทรงจำมากมายระหว่างเธอกับเขา แต่ตอนนี้มันก็เป็นเพียงเรื่องไร้สาระเท่านั้น

รองเท้าส้นสูงสีแดงนั้นไม่อยู่แล้ว ปณิตากลับไปแล้ว

ดวิษมองนัชชาที่เดินเข้ามาข้างในห้องด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ เขาที่นั่งอยู่บนโซฟาก็รีบลุกยืนขึ้น ใบหน้าที่อ่อนโยนแต่แฝงด้วยความโหดร้าย “ เธอไปไหนมา ”

หายไปทั้งคืน แต่กลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าใหม่ มันน่าแปลกมาก

นัชชาปล่อยให้เขาเข้าใจผิด เธอตอบโต้กลับทันที “ดวิษ ฉันกลับมาไม่ได้หมายความว่าจะถือเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่ฉันมาเพื่อคุยให้มันจบๆไป ”

ในความจำของดวิษ นัชชามักจะอ่อนแอต่อหน้าเขาเสมอ แต่ตอนนี้เธอแข็งกร้าวขึ้นมาทำให้เขาตกใจไปเล็กน้อย

“ หมายความว่ายังไง ”

“ก็หมายความตรงตัวอักษรนี่แหล่ะ ” นัชชานั่งอยู่โซฟาที่ตรงข้ามกับเขา อดความขมขื่นในใจไว้ “ เราหย่ากันเถอะ ในเมื่อ นายกับปณิตาอยู่ด้วยกันแล้ว ฉันจะให้เธอทั้งสองสมหวังเลย ”

นี่เป็นผลลัพธ์ที่เขาไม่ได้คาดคิด ผ่านไปหนึ่งคืน ดวิษคิดว่าตอนเธอกลับมาน่าจะเปลี่ยนใจ แถมยังทบทวนข้อที่ไม่ดีของตนเองด้วย คาดไม่ถึงเลยจะเป็นผลลัพธ์แบบนี้

แต่ไม่นาน เขาก็หัวเราะเยาะออกมา “หย่ากับผมไปแล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน นัชชา นอกจากผมแล้ว เธอก็ไม่เหลืออะไรแล้ว หย่าหรอ งั้นเธอจะใช้ชีวิตยังไง เสื้อผ้าที่อยู่บนตัวเธอตอนนี้ก็ใช้บัตรของผมจ่ายไม่ใช่หรอ ”

มือของนัชชาที่วางบนขาตัวเองก็กำแน่น “ ดวิษ ในใจนายฉันเป็นอะไรกันแน่ ตอนแรกฉันทิ้งความฝันและอนาคตของตัวเองเพื่อนาย อย่าพูดถึงฉันจะเสียใจแค่ไหน ที่นายหน้าด้านแค่ไหนถึงมีหน้าเอาเรื่องนี้มาเยาะเย้ยฉัน ”

ดวิษพูดไม่ออกแล้ว นัชชาเย็นชา “ฉันยังให้หน้าให้นาย นายรับไวก็แล้วไป พูดดีๆคือฉันอยากให้พวกเธอสมหวัง พูดเลวกว่านั้นก็คือฉันำม่อยากแชร์ผู้ชายคนเดียวกับคนอื่น ดังนั้น ฉันเลยยกให้นังนั้น พอรึยัง ”

คำพูดของเธอเหมือนคำลงโทษ ดวิษก้าวเท้าไปเพื่อที่จะจับเธอ แต่ขณะนั้นประตูบ้านก็ถูกเปิดอีกครั้ง

ผู้หญิงที่เดินเข้ามาดูมีอายุแล้ว แต่งตัวด้วยชุดซาตินหรูหรา ตรงคอและข้อมือใส่เครื่องประดับที่ทำจากหยก ถึงจะอายุ 50 แล้วแต่ได้รับการดูแลอย่างดี เขาไม่ใช่ใคร เขาคือแม่ของดวิษ แม่สามีของนัชชา --จรรยา

ดวิษหยุดทุกการกระทำ ปรับสีหน้าให้อ่อนลง “ แม่ ทำไมถึงมาตอนนี้ ? ”

นัชชาลุกขึ้นยืนด้วยมายรยาทที่ดี และส่งเสียงเรียก “ แม่ ”

จรรยาทำตัวเหมือนอยู่บ้านของตัวเอง เปลี่ยนรองเท้าและวางถุงยาที่อยู่ในมือไว้บนโต๊ะ “ ยาตัวใหม่ของหมอนิลยาในวันนี้ ”

นัชชาหันไปมองของที่อยู่บนโต๊ะ ริมฝีปากสีชมพูก็เปิดออก “ แม่ ต่อไปไม่ต้องเอามาแล้วนะคะ ”

เมื่อก่อนจรรยาอยากรีบกอดหลาน รีบจนพวกเขาเพิ่งแต่งงานก็อยากมีหลานทันที ผ่านมาเป็นปีแล้วยังไม่มีข่าวอะไรเลย เขาได้ยินก็ร้อนใจ “นัชชา ที่เธอพูดหมายความว่ายังไง ? ฉันมาตั้งไกลเพื่อจะเอายาให้เธอ เธอไม่ขอบคุณฉันสักคำ ถ้าไม่ใช่ท้องของเธอมันมีปัญหา ฉันจะต้องมาลำบากทำไม ความเมตตาของผู้ใหญ่ เธอไม่เห็นใจเลยสักนิด ”

“ มันไม่ใช่ปัญหาของฉัน ” นัชชาทนฟังไม่ได้อีก เธอพูดแทรกขึ้น “ ตั้งแต่แต่งงานกันมาดวิษไม่เคยแตะต้องฉันเลย ”

ตอนนี้เธอไม่อายที่จะพูดออกไปแล้ว เธอปกปิดมานาน เธอโง่มามากพอแล้ว

“นี่ ... นี่มันหมายความว่ายังไง ” จรรยาหันไปมองลูกชายตัวเอง “ดวิษ ที่เธอพูดนั่นจริงหรอ ? ”

ดวิษคาดไม่ถึงว่านัชชาจะพูดออกมา ยังไงเธอก็เป็นแม่ของเขา เขาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา “ ใช่ ! ”

“ แก .. ” จรรยาตกใจในคำตอบ

“ผมไม่ได้มีความรู้สึก ความสนใจในตัวเธอ แม่พูดมาสิว่าผมควรทำยังไง ?” ดวิษพูดด้วยท่าทีรังเกียจ “ถ้าเธอทำดีทุกอย่าง ผมจะไม่ชอบเธอได้ยังไง”

จรรยาเข้าข้างลูกชายตนเองไดยไม่ต้องการเหตุผล “ ใช่ นัชชา เธอต้องย้อนมองดูตัวเองนะ ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอก ”

“เขาไม่ได้สนใจฉัน แต่ว่าเขาสนใจเพื่อนสนิทฉันสินะ” นัชชามองไปยังชั้นสอง “เมื่อคืน ยังนอนกับคนอื่นบนเตียงของฉันอยู่เลย ”

นัชชานึกว่าหลังจากที่เธอพูดจบ แม้ว่าจรรยาจะไม่รู้สึกผิด แต่ก็จะไม่ได้ถือตัวต่อแล้ว เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจรรยาจะไม่แสดงอาการตกใจ แต่เธอกลับหลบสายตา

หลบสายตา ?

นัชชามองเธออย่างใกล้ชิด แล้วความคิดที่น่ากลัวก็เกิดขึ้นในหัว “คุณรู้อยู่แล้วใช้ไหม ว่าพวกเขาอยู่ด้วยกัน ? ”

เมื่อพูดจบ เกิดความเงียบในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้คำตอบ แต่นัชชาก็เข้าใจแล้ว

เธอถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่น่าเชื่อ “พวกคุณ ... ฉันคิดไม่ถึงว่าพวกคุณ.....”

จรรยาพูดอย่างอึดอัดว่า “ นัชชา เธอสองคนเป็นสามีภรรยากัน แต่เธอบอกว่าดวิษไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลย ผู้ชายส่วนใหญ่ มีความต้องการทั้งนั้นแหละ เพราะยิ่งนานไปสุขภาพก็จะไม่ดี พวกเราไม่มีทางเลือก.. ”

“ ห้ะ ? ” นัชชาหัวเราะ มีข้อแก้ตัวแบบนี้อยู่บนโลกด้วยหรอ ?

ผ่านไปสักครึ่งนาที นัยตาของเธอพร่ามัวไปด้วยน้ำตา นาทีนั้นเธอไม่รู้จะพูดอะไร มันเศร้าเกินกว่าที่จะอยากตาย เธอพูดเสียงเบาๆ ว่า “หย่ากันเถอะ ฉันจะให้คุณร่างสัญญาการหย่าเอง ส่วนคุณมีหน้าที่แค่เซ็นตกลง ”

“ หย่า ? ” จรรยาขมวดคิ้ว “นัชชา เธออย่าพึ่งใจร้อน คำพูดเมื่อกี้เธอพูดออกมาได้ยังไง ? เธอรู้ไหมว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะ เกิดอะไรขึ้นหลังจากที่หย่า ฉันจะพูดอีกทีนะ ถ้าเธอคิดว่าจะหย่า สมบัติสักชิ้นเดียวของตระกูลฤทธิเดชเธอก็อย่าคิดจะได้เลย ”

สุดท้ายทั้งหมด ก็มีแค่เรื่องเงิน

นัชชาไม่ได้ต้องการเงินตั้งแต่แรก แต่ท่าทางหยิ่งยโสของจรรยา ทำให้เธอเปลี่ยนทัศนคติ เธอหยิบกระเป๋าของเธอขึ้นมา และไปยืนที่ประตู มองมาที่คนสองคน “ พวกคุณจะเสียใจแน่ พวกคุณจะต้องจ่ายให้กับการกระทำที่หน้าด้านและต่ำทรามในวันนี้ ”