บทที่ 397 ทะเลาะวิวาทกันอย่างดุเดือด

ฝ่ามือของหลิงจื่อหยวนทำให้ท่านหอูงงไปเลย ข้าราชการคนอื่นๆ ก็ตะลึงงัน แม้แต่จักรพรรดิก็ตกใจ

หลิงจื่อหยวนไม่เห็นหน้ากันมาหลายปี กลับยิ่งหยิ่งจองหองมากกว่าเดิม

มีแต่เซียวหม่อเฉินเท่านั้นที่มองหลิงจื่อหยวนด้วยสายตาชื่นชม คิดในใจว่าเก่งจริงๆ ไม่เสียเวลาที่ป้าช่วยเ

บทที่ 398 หมิงเจ้าฟูเหริน

เห็นได้ชัดว่าเซียวหม่อเฉินก็คิดแบบนี้เช่นกัน จึงยืนออกมากล่าวว่า "ขอกราบบังคมทูลพระบิดา ข้าพระพุทธเจ้าเห็นว่าหมิงเจ้าซั่วเหรินมีคุณความดีต่อประเทศชาติ

ยิ่งไปกว่านั้นความกว้างขวางของใจนี้เป็นสิ่งที่พวกเราผู้เป็นชายเทียบไม่ได้

แม้ว่าในช่วงภัยพิบัติและโรคระบาด ทุกคนต่างมีส

บทที่ 399 น้องเจ็ดฝึกศิลปะการต่อสู้

หลี่เซี่ยงหยางค้ำแข้งอยู่พลางพูดด้วยเสียงเด็กๆ ว่า "พี่สะใภ้ แม่บอกว่าการฝึกศิลปะการต่อสู้เป็นงานหนัก ต้องฝึกในฤดูหนาว ฝึกในฤดูร้อน ถ้าหนูอยากเดินไปมาอย่างไร้กังวลในเมืองชางเหอ ก็ต้องมีทุนที่จะเดินแบบนั้น"

อย่าดูถูกว่าหลี่เซี่ยงหยางอายุน้อย แต่ความคิดว่องไวมาก