บทที่ 159 คฤหาสน์

หลังจากย่าเฒ่าหลี่เดินหนีไปอย่างอับอาย ปู่เฒ่าหลี่มองเหยียนชิงชิงแล้วอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วก็เดินตามไปด้วย

ปู่เฒ่าหลี่เป็นคนเข้าใจ เขารู้ว่าเหยียนชิงชิงเกลียดชังย่าเฒ่าหลี่และหลี่ต้าหนิวพวกเขามาก ไม่มีทางช่วยพวกเขาได้ แม้แต่ตัวเขาเองต่อหน้าเหยียนชิงชิงคงไม่มีน้ำหน

บทที่ 160 เย่อหยิ่ง

เหยียนชิงชิงเพิ่งเข้าสวนก็มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินมาพบ เห็นเหยียนชิงชิงพวกเขาก็เปิดปากถามว่า "คุณนายท่านนี้คือ?"

เหยียนชิงชิงรู้ว่าในเวลานี้คนที่อยู่ในคฤหาสน์นี้ต้องเป็นคนของคฤหาสน์แน่

จึงให้อาต้าแสดงโฉนดที่ดิน ชายคนนั้นก้มศีรษะอย่างเอาใจใส่แล้วกล่าวว่า "เฉียนพบคุณนาย ผมเป็น

บทที่ 161 หวังหวู่กังขุดมุมกำแพง

หลังจากที่อาต้าขับรถเกวียนกลับถึงบ้านแล้ว เหยียนชิงชิงก็สั่งให้หยวนฮุ่ยเหนียงเปิดโกดังเก็บของ นำมันฝรั่งและมันเทศพวกนั้นออกมาตากแดดก่อน เพราะวางแผนจะเพาะกล้าในอีกไม่กี่วันนี้

หยวนฮุ่ยเหนียงรู้ว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ของบ้านจึงไม่กล้าผัดวัน รีบเปิดโกดังทันที พาคนรับใช้