บทที่ 157 ทานอาหารคืนสู่เหย้า

แม้จะทำแบบนี้ เหวยเลาซานก็ยังหนีการถูกรบกวนไม่พ้น เพราะคนที่ทำงานในสวนผลไม้ให้บ้านเหยียนชิงชิงก็เล็งงานอ้วนๆ นี้อยู่เหมือนกัน แต่โชดีที่เหวยเลาซานเป็นคนหมู่บ้านอื่น ปกติก็ไม่ค่อยได้สังสรรค์กับคนในหมู่บ้านมากนัก ไม่อย่างนั้นเหวยเลาซานอาจจะทนไม่ไหวจริงๆ

เหวยเลาซานไม่ให

บทที่ 158 เงินเยอะงานน้อย

เพราะหลี่เซี่ยงคังและหลี่เซี่ยงเจี้ยนอยู่บ้าน หลี่เซี่ยงอันก็ไม่ได้ไปร้านในเมือง หลี่เซี่ยงผิงก็ไม่ได้ไปเปิดป่า ทั้งครอบครัวใหญ่คึกคักสนุกสนาน เหยียนชิงชิงมีความสุขมาก

แต่ก็มีคนไม่รู้จักดูสีหน้าในเวลาที่เจ้ามีความสุขมาหาเจ้า หลี่เซี่ยงคังหลายคนกำลังคุยกับเหยียนชิงชิงอยู่

บทที่ 159 คฤหาสน์

หลังจากย่าเฒ่าหลี่เดินหนีไปอย่างอับอาย ปู่เฒ่าหลี่มองเหยียนชิงชิงแล้วอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วก็เดินตามไปด้วย

ปู่เฒ่าหลี่เป็นคนเข้าใจ เขารู้ว่าเหยียนชิงชิงเกลียดชังย่าเฒ่าหลี่และหลี่ต้าหนิวพวกเขามาก ไม่มีทางช่วยพวกเขาได้ แม้แต่ตัวเขาเองต่อหน้าเหยียนชิงชิงคงไม่มีน้ำหน