บทที่ 45

ตอนที่ 45 บ้าไปแล้วกระมัง

ยามนี้สีสันท้องนภายังคงสว่างจ้า ซ่งสวินจึงปล่อยให้นางไปตามความต้องการ

ซ่งอิงมุ่งหน้าไปแปลงนาของครอบครัวตนเอง จากบริเวณไกลๆ กลับมองเห็นหลี่ซานยืนอยู่ในคันนาพื้นที่บ้านนางอีกแล้ว ซ่งอิงเห็นดังกล่าว ไม่ได้กระโตกกระตากให้อีกฝ่ายรู้ตัว โดยเดินอ้อมอยู่รอบหนึ่งแล้วแอบด

บทที่ 46

ตอนที่ 46 โสมพูดได้

ซ่งอิงไม่กล้าขยับสุ่มสี่สุ่มห้า มองไปตามทิศทางของเสียงกรอบแกรบนั่น เห็นเพียงหญ้าป่าพุ่มสูงเคลื่อนไหวสองที ชั่วครู่หนึ่ง ปรากฎใบไม้จำนวนหนึ่งกระจายออกมากะทันหัน

ใบไม้นั้นมองดูคุ้นตาอย่างยิ่ง นางยังไม่ทันมองให้ละเอียด ก็เห็นบางสิ่งผุดขึ้นมาจากดิน...

โสม!?

ซ่งอิงเพ่งมอง ตื

บทที่ 47

ตอนที่ 47 เซียนล้วนจิตใจดีงามทั้งนั้น / ตอนที่ 48 สิ่งล้ำค่าของวงศ์ตระกูลที่ส่งต่อกันไป