บทที่ 32

ตอนที่ 32 เป่ายิ้งฉุบ

แม้ซ่งอิงมีความทรงจำเจ้าของร่าง แต่เข้าอำเภอเมืองนี่ถือเป็นครั้งแรกจริงๆ นางมองซ้ายแลขวาไปตลอดทาง รู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง

ก่อนออกเดินทาง หร่วนซื่อให้เงินนางห้าสิบเหรียญทองแดงไว้ใช้เป็นเงินทอน และเพราะกังวลว่าผลไม้ป่านี้จะขายไม่ออก ช่วงเที่ยงนางจะหิวท้องกิ่วเอาได้

อ

บทที่ 33

ตอนที่ 33 ชนะได้ให้เงิน / ตอนที่ 34 ขายหมดแล้ว

บทที่ 33

ตอนที่ 33 ชนะได้ให้เงิน

น้ำเสียงที่ไร้เดียงสาของนางทำให้คนผู้นั้นยิ้มเยาะ “น่าสนใจดีทีเดียว ได้สิ หากเจ้าแพ้แล้วเบี้ยวไม่ให้เงิน ข้าก็จะพังแผงลอยนี้ของเจ้าเสีย! ผลไม้ป่านี่ราคาจินละเท่าใดล่ะ”

“ห้าอีแปะ[1]” ซ่งอิงกล่าวทันควัน

อีกฝ่ายยิ้มทั้งที่โกรธจัด ส่วนชายชราที่อยู่แผงหนังสือจดหมายข้า