บทที่ 31

ตอนที่ 31 ลำเอียง

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกไป หร่วนซื่อหัวเราะเล็กน้อย ก่อนใช้นิ้วทิ่มศีรษะของซ่งอิง “เด็กบื้อ ผลไม้ป่าจะมีใครเขาซื้อกัน! บนภูเขานี่มีอยู่ทั่วไปหมด เด็กๆ บ้านไหนอยากกินก็ขึ้นเขาไปเด็ดกินเองเป็นอันสิ้นเรื่อง ทางด้านตัวอำเภอนั่นแม้ไม่มีผลไม้ป่านี้ แต่คนที่อยู่ในเมืองก็ไม่ใช่ว่าไร

บทที่ 32

ตอนที่ 32 เป่ายิ้งฉุบ

แม้ซ่งอิงมีความทรงจำเจ้าของร่าง แต่เข้าอำเภอเมืองนี่ถือเป็นครั้งแรกจริงๆ นางมองซ้ายแลขวาไปตลอดทาง รู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง

ก่อนออกเดินทาง หร่วนซื่อให้เงินนางห้าสิบเหรียญทองแดงไว้ใช้เป็นเงินทอน และเพราะกังวลว่าผลไม้ป่านี้จะขายไม่ออก ช่วงเที่ยงนางจะหิวท้องกิ่วเอาได้

อ

บทที่ 33

ตอนที่ 33 ชนะได้ให้เงิน / ตอนที่ 34 ขายหมดแล้ว