บทที่ 401 จองเวรจองกรรม

ซ่งเสี่ยนเดินจากไปอย่างรีบร้อน ไม่ทันสังเกตเห็นเกี้ยวที่วางอยู่ในมุมหนึ่งของลานบ้านด้วยซ้ำ ฉะนั้นเหล่าผู้บรรเลงดนตรีสี่นายที่นั่งรออยู่ข้างเกี้ยวก็ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง

ซ่งเหล่าเกินมองดูซ่งเสี่ยนเดินพ้นประตูออกไป เนื้อตัวสั่นเทิ้มเล็กน้อยด้วยความโมโห

ชี้นิ้วไปที่แผ่นหลังนั

บทที่ 402 กฎเกณฑ์

ซ่งเหล่าเกินรู้สึกเพียงคล้ายมีกรงเล็บเสือข่วนลงกลางใจ

“เผยเหล่าเอ้อร์มีลูกชายคนเดียว ปีนี้ก็เพิ่งจะอายุสองสามขวบเองมิใช่หรือ ตอนที่สองตระกูลเป็นดองกัน เด็กคนนั้นยังอายุไม่ถึงขวบด้วยซ้ำ เด็กเล็กเพียงนี้...ไม่อาจช่วยเหลือค้ำจุนกิจการใดในครอบครัวได้อยู่แล้ว...หากเผยเหล่าเอ้อร์เป่า

บทที่ 403 โหดร้ายเกินไปแล้ว

ซ่งเหล่าเกินเห็นดีเห็นงามกับความคิดเห็นของซ่งอิงอย่างเต็มใจเสียขนาดนั้น ด้านหนึ่งก็เพราะโมโหจนใจด้านชาไปหมดแล้ว อีกด้านหนึ่งก็เพราะอยากให้บทเรียนสักอย่างแก่หลานชายคนนี้ ทำให้เขาปรับเปลี่ยนความคิดไปในทางที่ดี

อย่างไรเสียก็เป็นลูกหลานของตน ต่อให้ถือขวานมาจามใส่เขาที่แก่