บทที่ 400 หนังสืออย่างเป็นทางการเล่า

ซ่งเสี่ยนพูดดจบ เหยาซื่อสะใภ้ใหญ่ทนไม่ไหวอีกต่อไป นางยกมือฟาดลงไปที่หน้าบุตรชายหนึ่งฉาด

เสียงตบดัง ‘เพียะ’ จนได้ยินกันโดยทั่ว

นางไม่เคยทำใจตบตีลูกได้มาก่อน

“นั่นเป็นปู่ของเจ้านะ! หากวันนั้นท่านโกรธเจ้าจนอกแตกตายจริง เจ้าก็เป็นหลานอกตัญญู พ่อแม่เจ้า ไหนจะ

บทที่ 401 จองเวรจองกรรม

ซ่งเสี่ยนเดินจากไปอย่างรีบร้อน ไม่ทันสังเกตเห็นเกี้ยวที่วางอยู่ในมุมหนึ่งของลานบ้านด้วยซ้ำ ฉะนั้นเหล่าผู้บรรเลงดนตรีสี่นายที่นั่งรออยู่ข้างเกี้ยวก็ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง

ซ่งเหล่าเกินมองดูซ่งเสี่ยนเดินพ้นประตูออกไป เนื้อตัวสั่นเทิ้มเล็กน้อยด้วยความโมโห

ชี้นิ้วไปที่แผ่นหลังนั

บทที่ 402 กฎเกณฑ์

ซ่งเหล่าเกินรู้สึกเพียงคล้ายมีกรงเล็บเสือข่วนลงกลางใจ

“เผยเหล่าเอ้อร์มีลูกชายคนเดียว ปีนี้ก็เพิ่งจะอายุสองสามขวบเองมิใช่หรือ ตอนที่สองตระกูลเป็นดองกัน เด็กคนนั้นยังอายุไม่ถึงขวบด้วยซ้ำ เด็กเล็กเพียงนี้...ไม่อาจช่วยเหลือค้ำจุนกิจการใดในครอบครัวได้อยู่แล้ว...หากเผยเหล่าเอ้อร์เป่า