บทที่ 392 วางมาดยกใหญ่

ท่า ‘เสือ’ และ ‘กวาง’ ในตอนแรก ผู้เฒ่าซ่งยังพอรับได้บ้าง แต่ยิ่งฝึกไปถึงช่วงหลังๆ ก็ยิ่งรู้สึกชอบกล

“หมีสลบหมีไสลคืออะไร...เจ้า เจ้าเด็กคนนี้ตั้งใจทรมานข้าใช่หรือไม่ ข้าอายุปูนนี้แล้ว ดูสิฝึกจนกลายเป็นสภาพเช่นไรไปแล้ว!” ผู้เฒ่าซ่งทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

เสื่อมเสียภาพลักษณ์หมด!

บทที่ 393 เกลี้ยกล่อมเด็กน้อย

เงินขวัญถุงจากโรงย้อมผ้าได้เพียงปีละสองครั้งเท่านั้น ซ่งฝูซานอยู่ที่โรงย้อมผ้าโดยนับว่ามีฐานะสำคัญอยู่เล็กน้อย ดังนั้นทุกครั้งที่มีการมอบเงินประจำปีก็ได้จะได้สองสามตำลึงเงิน หรือกรณีที่ได้มากหน่อยก็ประมาณห้าตำลึงเงิน

“เพียงแต่การจะคืนเงินให้เจ้าทั้งหมด เกรงว่าต้องใ

บทที่ 394 ปากอย่างใจอย่าง

ซ่งอิงไม่ได้อยากเอาแต่จับตาดูผู้เฒ่าซ่งอย่างนี้เช่นกัน แต่นั่นเป็นเพราะ..ชะตาชีวิตน้อยๆ ของผู้เฒ่าซ่งช่างสำคัญเหลือเกิน!

หากชายชราอายุสั้น บิดาของนางก็จะถูกหญิงชราบงการ ถึงตอนนั้นทั้งครอบครัวคงหายนะกันพอดี!

ดังนั้นในสายตาของนาง ซ่งเหล่าเกินเป็นดั่งหมีแพนด้าตัวใหญ่ ไม่