บทที่ 391 อายุยืนนาน

ผู้เฒ่าซ่งเผยท่าทีอับอายบนใบหน้าทันทีที่ถูกซ่งอิงเอ่ยล้อเช่นนั้น และรู้สึกว่าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“แก่แล้วเคลื่อนไหวลำบาก ก็อยากจะนั่งพักสักหน่อย” ผู้เฒ่าซ่งฝืนตอบหน้าตาเฉย

เมื่อสิบแปดปีก่อน แถบเมืองยงแห่งนี้ไร้ผลผลิตให้เก็บเก็บเกี่ยว เขาจึงหนีภัยพิบัติเข้าเมืองหลวงไ

บทที่ 392 วางมาดยกใหญ่

ท่า ‘เสือ’ และ ‘กวาง’ ในตอนแรก ผู้เฒ่าซ่งยังพอรับได้บ้าง แต่ยิ่งฝึกไปถึงช่วงหลังๆ ก็ยิ่งรู้สึกชอบกล

“หมีสลบหมีไสลคืออะไร...เจ้า เจ้าเด็กคนนี้ตั้งใจทรมานข้าใช่หรือไม่ ข้าอายุปูนนี้แล้ว ดูสิฝึกจนกลายเป็นสภาพเช่นไรไปแล้ว!” ผู้เฒ่าซ่งทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

เสื่อมเสียภาพลักษณ์หมด!

บทที่ 393 เกลี้ยกล่อมเด็กน้อย

เงินขวัญถุงจากโรงย้อมผ้าได้เพียงปีละสองครั้งเท่านั้น ซ่งฝูซานอยู่ที่โรงย้อมผ้าโดยนับว่ามีฐานะสำคัญอยู่เล็กน้อย ดังนั้นทุกครั้งที่มีการมอบเงินประจำปีก็ได้จะได้สองสามตำลึงเงิน หรือกรณีที่ได้มากหน่อยก็ประมาณห้าตำลึงเงิน

“เพียงแต่การจะคืนเงินให้เจ้าทั้งหมด เกรงว่าต้องใ