ตอนที่ 35 แบ่งกำไร

ท่านอาผู้นั้นคิดในใจว่า เป็นลวี่โต้วกั่วเหมือนๆ กัน แล้วรสชาติจะไม่เหมือนกันได้อย่างไร

เพียงแต่เกรงใจเกินกว่าจะกล่าวต่อหน้า ส่วนลูกๆ ในครอบครัวก็โวยวายยิ่งนัก หากจนปัญญาจริงๆ ช่วงบ่ายวันนี้เขาก็จะขึ้นเขาไปสักครั้งด้วยตนเอง ดูว่าจะเด็ดมาได้บ้างหรือไม่

เห็นสีหน้าคนผู้นี้ ซ่งอิงก็

ตอนที่ 36 ใช้เล่ห์เหลี่ยมยกใหญ่

ยามที่ซ่งอิงพูดจา ใบหน้าของซ่งสวินเคลือบไว้ด้วยสีแดงระเรื่อ

ส่งอิงพลันรู้สึกสุขใจ พี่ชายนางผู้นี้ แม้ว่าปกติแต่ละวันจะจงใจทำเป็นผู้ใหญ่มากประสบการณ์ ไม่ค่อยชอบพูดชอบจาและมักทำตัวหัวโบราณ แต่เห็นได้ชัดว่าก็ยังเป็นหนุ่มแรกแย้มคนหนึ่งอยู่ดี!

ทั้งสองนั่งรถเกวียนวัวลากจูงก

ตอนที่ 37 อย่าไปถือสาคำพูดเด็กๆ

สีหน้าหร่วนซื่อเปลี่ยนแปลงไปมา ทั้งเลื่อมใสทั้งเกรงกลัวต่อ ‘นักพรตลัทธิเต๋า’ ที่กล่าวถึงนั่น

นักพรตลัทธิเต๋าที่น้ำใจงามไยจึงให้คนเขารับปากโดยการสาบานน่ากลัวเช่นนั้นล่ะ คิดไม่ถึงว่าคนสูงส่งล้วนมีอารมณ์เกรี้ยวกราดเหมือนๆ กันทั้งนั้น...

“เลิกพูดๆ อย่าได้เอ่ยถึงอีกเด็ดขา