ตอนที่ 297 ลูกชายและลาไม่อาจให้ผู้ใดยืมได้

ซ่งหม่านซานไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าตนตกใจ ไม่ทันไรสีหน้าของเขาจึงกลับมาเป็นปกติ

“ไม่เลว เป็นลาพันธุ์ดีตัวหนึ่ง” เขาทำหน้าจริงจัง “เจ้าซื้อลาตัวนี้ที่ไหนหรือ ไว้วันหน้าข้าจะซื้อบ้างสักตัว จะไม่สอนอะไรนอกจากให้มันหัวเราะ เดินไปไหนก็จูงไปด้วย จะได้ทำให้คนอ

ตอนที่ 298 ไม่มีเงินช่างทุกข์ยากเหลือเกิน

จะให้คนอื่นเชื่อว่าบนโลกนี้มีปีศาจไม่ได้เชียว

ไม่อย่างนั้นราชสำนักรู้สึกไม่ปลอดภัยแล้วเที่ยวไล่จับปีศาจไปทั่วจะทำอย่างไรเล่า ถึงเวลานางย่อมเป็นผู้ที่ซวยมากที่สุดแน่ เพราะข้างกายนางมีอยู่ตั้งสองตน!

“ข้าเหาะเหินไม่ได้หรอก!” แม่นางผู้นั้นรีบกล่าวทันควัน

ตอนที่ 299 อยู่ในป่าเขาตามธรรมชาติ

หนิวต้าลี่เอ่ยจบ ซ่งอิงหนังตากระตุกคล้ายมีลางสังหรณ์บางอย่าง

เริ่มอดมองไปรอบๆ ไม่ได้

ในเมืองนี้ไม่ใช่ว่ามีปีศาจจำนวนไม่น้อยทำงานหาเงินอยู่กระมัง?

ทว่าหลังมองจนทั่วแล้ว ก็มีแค่หนิวต้าลี่คนเดียวที่ดูแปลกแยก คนอื่นดูปกติกันทั้งนั้น นางจึงค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย