ตอนที่ 295 คนเรามีฐานะยากจน ย่อมใช้ชีวิตไปตามอัตภาพ

ซ่งอิงพ่นลมหายใจ ซ่งอู่อาศัยอยู่บ้านนางมาระยะหนึ่งแล้ว นางไม่เคยซักเสื้อผ้าให้เขาเลย ทุกครั้งเขานำเสื้อผ้าตัวเองส่งกลับบ้านซ่งให้เจียวซื่อซักทั้งหมด หรือไม่ก็ใช้ถุงสัมภาระห่อเอาไว้แล้วฝากนางเอากลับไปยามนางไปบ้านซ่ง

ดังนั้นนางจึงไม่ได้สังเกตจริง

ตอนที่ 296 ท่านปู่สี่

ซ่งอิงรู้สึกรังเกียจคำพูดของซ่งหม่านซาน แต่ก็ยังเก็บคำพูดของเขามาพิจารณา

“เช่นนั้นท่านว่าเมื่อไหร่ดี ให้นางมาพบข้าสักหน่อย หากเป็นการเชิญคนนอกมาช่วยงานก็ทำได้เพียงจ่ายเงินค่าแรงให้จำนวนหนึ่ง ท่านบอกนางให้เข้าใจด้วยว่า ทำงานให้ท่านแม่ข้า ประการแรกต้องรับประกันว่าจะไม่เอาเปรี

ตอนที่ 297 ลูกชายและลาไม่อาจให้ผู้ใดยืมได้

ซ่งหม่านซานไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าตนตกใจ ไม่ทันไรสีหน้าของเขาจึงกลับมาเป็นปกติ

“ไม่เลว เป็นลาพันธุ์ดีตัวหนึ่ง” เขาทำหน้าจริงจัง “เจ้าซื้อลาตัวนี้ที่ไหนหรือ ไว้วันหน้าข้าจะซื้อบ้างสักตัว จะไม่สอนอะไรนอกจากให้มันหัวเราะ เดินไปไหนก็จูงไปด้วย จะได้ทำให้คนอ