บทที่ 25

บทที่25

ธันวาเป็นฝ่ายรู้สึกตัวก่อนกับเสียงหัวเราะรื่นรมย์มากเกินการของพิมสุดานั่นเอง...เขารู้ว่าหมดเวลาที่มินตาจะมานั่งอยู่แถวหน้าของเก้าอี้หน้าศพนี้แล้ว ควรจะได้เวลากลับไปบ้าน

“มิน เรากลับกันดีกว่า ไม่ต้องอยู่จนสวดจบหรอก”

“อยู่ทานข้าวต้มด้วยกันก่อนซิคะ ฉันเหมาจากร้านดังทีเดียว เป็นของชอบข

บทที่ 26

บทที่26

พิมุสดาเปิดประตูเข้าไปก็ได้เห็นศิลากำลังก้มหน้าคร่ำเคร่งกับสมุดบัญชีอย่างมาก มันเป็นการทุ่มเทเหมือนจะชดเชยแน่นอน เพราะคุ้นเคยกันมาเป็นอย่างดีทำให้เธอพอจะแน่ใจว่าจิตใจของชายหนุ่มก็ระส่ำระสายกับการตายของยุพาวรรณ แม้สิ่งที่เขาแสดงออกจะทำให้ใครต่อใครเข้าใจว่าเขาช่างใจดำเสียนี่กระไร ที่

บทที่ 27

บทที่27

“ใส่บาตรหรือคะ”

“จ้ะ เมื่อคืนป้าฝันไม่ค่อยจะดีเลย ใจคอชอบกลนัก นอนก็ไม่ค่อยจะหลับ”

“แค่ฝันหรอกค่ะ คุณป้า” มินตาปลอบโยน เห็นหญิงคนหนึ่งมองดูหล่อนเขม็ง หญิงที่หล่อนไม่เคยเห็นมาก่อน และเมื่อคุณสีดามองไปบ้างก็บอกว่า

“เด็กใหม่ เพิ่งมาจากบ้านคุณยาย ยังไม่ค่อยจะเก่าเท่าไหร่”

มินตารับรู้ไ