บทที่ 9

พอกิน มากพอแล้ว

เสิ่นชิงไอแก้เก้อ กระแอมแล้วพูดว่า "อย่าเพิ่งให้ไก่กิน แม่จะทำอาหารไปลองขายในเมืองดูว่าจะได้เงินไหม"

เจียงเซี่ยงเป่ยดวงตาเต็มไปด้วยความเสียดาย "ปลากับกุ้งพวกนี้ก้างเยอะเปลือกใหญ่เนื้อน้อย ใครจะซื้อล่ะ

เปลืองน้ำมันเปลืองเกลือยังเปลืองแรง แม่อย่าเหนื่อยทำเลย ขายไม่ออกหรอก"

บทที่ 10

วันที่ไม่มีเงิน ช่างลำบากเหลือเกิน

ทุกคนที่กลับมาบ้านทีหลังมีปฏิกิริยาเหมือนฮั่วปิงกับเสี่ยวฮวา

ทั้งประหลาดใจตกใจ ดีใจตื่นเต้น และที่มากกว่านั้นคือไม่กล้าเชื่อและรู้สึกไม่คู่ควร

นั่นเป็นเกี๊ยวแป้งขาวนะ แม่ยอมให้กินได้อย่างไร? แต่ก่อนแม่แค่ยอมตักนิดหน่อยทำแผ่นแป้งหรือซุปเส้นให้น้องเล็กกิ

บทที่ 11

วันแรกหลังจากข้ามมิติ ทุกคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง

เสิ่นชิงตื่นแต่เช้า แต่ยังมีคนในบ้านที่ตื่นเช้ากว่าเธอ

ฮั่วปิงตื่นเป็นคนแรก เข้าครัวไปต้มน้ำร้อนสำหรับทุกคนในบ้าน หลังต้มเสร็จก็ตักใส่ถังไม้ใหญ่แล้วปิดฝาเพื่อรักษาความร้อน สะดวกให้ทุกคนในบ้านใช้ได้ตลอด

กระทะเหล็กใบใหญ่ที่ว่างอยู่ถูกใช้