บทที่ 8

ขายปลาเค็ม ซื้อข้าว

เสิ่นชิงไม่ได้กลับห้องตัวเอง แต่ตรงไปที่ครัวซึ่งเป็นที่เก็บปลาเค็ม

ปิดประตูครัวอย่างระมัดระวัง แล้วนำตะกร้าไม้ไผ่ที่ใส่ปลาเค็มมาวางตรงหน้า เธอกดปุ่ม 'ใช่' ที่ช่องขายด้วยความตื่นเต้น

"ปลาเค็มคุณภาพดี 23จิน จินละ 18 หยวน รวม 414 หยวน สามารถดูในยอดคงเหลือ"

"ท่านสามารถซื้

บทที่ 9

พอกิน มากพอแล้ว

เสิ่นชิงไอแก้เก้อ กระแอมแล้วพูดว่า "อย่าเพิ่งให้ไก่กิน แม่จะทำอาหารไปลองขายในเมืองดูว่าจะได้เงินไหม"

เจียงเซี่ยงเป่ยดวงตาเต็มไปด้วยความเสียดาย "ปลากับกุ้งพวกนี้ก้างเยอะเปลือกใหญ่เนื้อน้อย ใครจะซื้อล่ะ

เปลืองน้ำมันเปลืองเกลือยังเปลืองแรง แม่อย่าเหนื่อยทำเลย ขายไม่ออกหรอก"

บทที่ 10

วันที่ไม่มีเงิน ช่างลำบากเหลือเกิน

ทุกคนที่กลับมาบ้านทีหลังมีปฏิกิริยาเหมือนฮั่วปิงกับเสี่ยวฮวา

ทั้งประหลาดใจตกใจ ดีใจตื่นเต้น และที่มากกว่านั้นคือไม่กล้าเชื่อและรู้สึกไม่คู่ควร

นั่นเป็นเกี๊ยวแป้งขาวนะ แม่ยอมให้กินได้อย่างไร? แต่ก่อนแม่แค่ยอมตักนิดหน่อยทำแผ่นแป้งหรือซุปเส้นให้น้องเล็กกิ