บทที่ 337 การส่งแขก

ฮั่วปิงไม่มีท่าทีเขินอายแม้แต่น้อย พูดอย่างองอาจผ่าเผย สีหน้าสงบนิ่ง ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น

นางขอบคุณที่สามีเก็บนางไว้ตอนนั้น แต่ความขอบคุณนี้หมดสิ้นไปตอนที่เขาเห็นด้วยที่จะทิ้งลูกสาวสองคน ถ้าไม่ใช่แม่มา ลูกสาวถูกทิ้งนางก็คงไม่มีชีวิตอยู่ได้เพียงลำพัง หลังจากนั้นคนเดีย

บทที่ 338 งานที่ไม่มีวันทำเสร็จ

เจียงอิงถือโอกาสพูดความคิดที่พ่อของนางเอ่ยถึงหลายครั้ง: "พ่อข้าบอกว่าตอนนี้ในหมู่บ้านมีคนมาก ผู้ใหญ่หลายคนก็อยากเรียนอ่านเขียนและคำนวณ โรงเรียนมีแค่สามห้องไม่พอเลย

โรงเรียนเป็นของส่วนรวมทั้งหมู่บ้าน พ่อคิดว่าแต่ละครอบครัวรวมเงินสร้างเพิ่มอีกสามถึงห้าห้อง คราวนี้ทำใ

บทที่ 339 แม่เฒ่าคนนี้ใช่คนที่มาหาพี่สะใภ้ใหญ่หรือไม่?

ทุกครั้งที่เข้าเมือง การซื้อของเป็นขั้นตอนสำคัญที่สุด

ทั้งหมู่บ้านตอนนี้มีคนเกือบสามร้อยคน ของที่ใช้แต่ละวันไม่น้อย ไม่รับประกันว่าจะไม่ขาด บ้านนี้ขาดนิด บ้านนั้นขาดหน่อย รวมกันก็มาก

ยิ่งคราวนี้ส่วนใหญ่เป็นการจัดหาของใช้ให้ทีมที่จะออกไปขนส่ง