บทที่ 28 หาคนที่เหมาะสม

เสิ่นชิงยังเป็นห่วง เห็นสีหน้าฮั่วปิงดีขึ้นแล้ว คิดว่าถ้ามีเงินจะพาไปหาหมอในเมืองตรวจดู

ถ้าหมอในเมืองซิ่งรักษาไม่ได้ก็เปลี่ยนไปหาหมอในเมืองหลวง

เธอมองไปที่เจียงสุ่ย: "พรุ่งนี้เช้าพี่ใหญ่ของเจ้าไปตัดไผ่ เจ้าช่วยดูแลเด็กสองคนหน่อย อาหารข้าจะทำเอง ให้พี่สะใภ้ของเจ้าพักผ่อนบ้า

บทที่ 29 ค่าแรง

กวนลี่และกวนเสี่ยวซานตามเสิ่นชิงมาที่บ้านเธอ

เห็นห้องที่เดิมก็ไม่ใหญ่ ตอนนี้ยิ่งแออัดมาก ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยของ ทั้งสองสังเกตอย่างละเอียดพบว่าแม้ของจะเยอะแต่ไม่รกรุงรัง

ทุกอย่างมีประโยชน์ใช้สอย และวางในตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุด ไม่กีดขวางขั้นตอนถัดไป

เจียงเซี่ยงตงเห็นกวนเสี่ยวซานมา

บทที่ 30 ไม่ได้เอาเปรียบก็เท่ากับเสียเปรียบ?

หลังจากขัดด้ามพู่กันไม่ถึงยี่สิบอันในสองวันแรก เสิ่นชิงก็ตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าเธอไม่ใช่คนที่เหมาะกับงานหัตถกรรม!

คนเชี่ยวชาญต้องทำงานที่ตนเชี่ยวชาญ จึงได้ไปหาพี่น้องบ้านกวน

แต่เธอก็ไม่ได้ว่าง แม้งานหัตถกรรมเธอทำไม่ได้ แต่งานอื่นในบ้านก็มีไม่น้อย

เจียง