บทที่ 213 ชีวิตในภูเขาของพวกเจ้าช่างสบายจริงๆ

ขณะที่คนอื่นๆ กำลังมุงดูการสับเนื้อหมู เสิ่นชิงแอบไปหาหลิวฉุ่ยฮวา

"ฉุ่ยฮวา ขายกวางตัวนั้นให้ข้าเถอะ"

หลิวฉุ่ยฮวาตกใจ รีบพูดเสียงเบา "เจ้าจะซื้อกวางทั้งตัวไปทำไม? กินหมดหรือ?

อีกอย่างเนื้อกวางแพงมาก เป็นเนื้อล้วนไม่มีมัน พวกเราคนจนกินไม่คุ้มหรอก"

มีแต

บทที่ 214 ขึ้นเขาล่วงหน้า

กลางคืน

เสิ่นชิงรอที่ริมฝั่งแม่น้ำตามเวลาที่นัดไว้

ไม่นาน หลิวฉุ่ยฮวาพาลูกชายคนโตมาถึง

หลิวฉุ่ยฮวากระซิบ "รอนานไหม? นั่นไง ที่ต้าฟู่แบกอยู่นั่นแหละ จะให้วางตรงไหน?"

เสิ่นชิงมอง ในความมืด ชายร่างใหญ่กำยำแบกกวางเดินมา คือเหล่ยต้าฟู่นั่นเอง

เขาสวมเสื้อผ้าป่านหยาบที่มีรอยปะ

บทที่ 215 อิสรภาพของเต้าหู้ลูกโอ๊ก

เนื่องจากวันนี้ขึ้นเขาได้ คนแก่ในหมู่บ้านรู้เมื่อคืนก็อยากขึ้นเขาไปดู เด็กๆ ก็อยากรู้อยากเห็นอยากไปเล่น เสิ่นชิงจึงหยุดขนอิฐกระเบื้อง ทุกคนไปหาของมีค่าบนเขาอย่างสนุกสนาน - อิฐกระเบื้องบ้านเจ้าขนครบจำนวนแล้ว ตอนนี้กำลังขนของโรงงานพู่กัน จึงไม่รีบมาก

เที่ยงไม่ต้อง