บทที่ 205 เก็บอาหารสำหรับฤดูหนาว

ป้าเฉาอยากจะดุเหล่ยเอ้อร์ฟู่ แต่นี่เป็นคำที่เจ้าเคยพูดกับเหล่ยเอ้อร์ฟู่เอง แม้แต่ประโยคหลังก็เป็นสิ่งที่เจ้าพูดตอนฟ้องเหล่ยต้าว่าพี่น้องสองคนไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ

เจ้ามองไปที่หลิวฉุ่ยฮวา หวังให้เจ้าจัดการลูกที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!

แต่หลิวฉุ่ยฮวาที่ปกติเชื่อฟังกล

บทที่ 206 ทักษะการล่าสัตว์ต้องไม่สูญหาย

เนื่องจากบ้านตระกูลเหล่ยมีผู้ชายหลายคน รอบที่สองหลิวฉุ่ยฮวาจึงช่วยขนของทั้งหมดขึ้นไปด้วย เกือบทั้งหมดเป็นของใช้ร่วมกันของทั้งสามครอบครัว จึงวางไว้ที่ลานหน้าบ้านเพื่อรอแบ่งกัน

น้องสะใภ้ทั้งสองคนของหลิวฉุ่ยฮวาถูกพ่อแม่และพี่น้องกดดันมาตั้งแต่เด็ก เป็นคนที่รู้

บทที่ 207 ช่างฝีมือมาถึงแล้ว

เหล่ยต้าฟู่ที่แต่เดิมยืนนิ่งสงบอยู่ข้างๆ เมื่อถูกพ่อและอาสองมองขอความช่วยเหลือ จึงเริ่มอธิบาย: "ทักษะการล่าสัตว์ทิ้งไม่ได้ ถ้าครอบครัวพึ่งรายได้แค่อย่างเดียว ชีวิตก็จะยังคงลำบาก แบบนั้นการช่วยเหลือของป้าก็ไม่มีความหมาย

โสมจีนตอนนี้ได้เงินดีจริง แต่ถ้าปีไหนวันไหนไม่ได้