บทที่ 193 รอพวกเขากลับมาแล้วไปดูละคร

สุดท้ายไม่ใช่เพราะกระเป๋าเงินรับไม่ไหว แต่เป็นเพราะลาสองตัวรับน้ำหนักไม่ไหว

ซื้อลูกแกะมาเพียง 5 ตัว ขังไว้ในกรงที่สานด้วยหวาย วางบนรถแล้วบรรทุกกลับมา

ตอนเย็นเมื่อเข้าหมู่บ้าน แน่นอนว่าดึงดูดสายตาชาวบ้าน

เจียงเซี่ยงเป่ยคิดว่าแม่ไม่ชอบให้คนจ้องมอง รอให้ที่รกร้าง

บทที่ 194 กลับมาจากการซื้อของครั้งใหญ่

ทั้งหมู่บ้านนอกจากบ้านเสิ่นชิง ต่างใช้คันไถเริ่มไถที่ดินแล้ว

แม้บ้านเสิ่นชิงจะเริ่มเก็บเกี่ยวโสมจีนก่อนหลายวัน แต่ที่ดินมากคนน้อย ความคืบหน้ากลับช้ากว่าบ้านอื่น

แต่ความ 'ช้า' แบบนี้กลับเป็นที่อิจฉาของทุกคน

ชาวบ้านไม่ได้ไถที่ดินทั้งหมด หนึ่งคือเวลาไม่พอ สองคื

บทที่ 195 แผนสำหรับอีกไม่กี่วันข้างหน้า

เมื่อกลุ่มเสิ่นชิงมาถึง เห็นฝูงชนที่ซ้อนทับกันเงียบกริบ มีเพียงเสียงลาที่ส่งเสียงเป็นครั้งคราว

เจ้าใจหายวูบ เอ่ยถาม: "ขายโสมจีนเป็นยังไงบ้าง?"

หรือว่าเถ้าแก่อ้วนกดราคาหนักเกินไป ทุกคนเลยไม่ค่อยดีใจ?

เจ้าถามต่อ: "เถ้าแก่อ้วนกดราคาหรือเปล่า?"

เมื่อได้ยินเสีย