บทที่ 192 ใช้เงินจากการขายสมุนไพรซื้อของมากมาย

"50 เหรียญต่อจิน ต้องตากให้แห้งสนิท"

ตอนเสิ่นชิงมา เจ้าคิดแค่ว่าถ้าได้เกิน 14 เหรียญต่อจินก็ถือว่ากำไรแล้ว อย่างน้อยก็คุ้มกว่าปลูกธัญพืช

ที่ดินในหุบเขามีไม่มาก ใช้ปลูกธัญพืชขายเงินก็แค่พอประทังชีวิต ถ้าอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น ต้องคิดหาวิธีอื่นๆ

50 เหรียญ

บทที่ 193 รอพวกเขากลับมาแล้วไปดูละคร

สุดท้ายไม่ใช่เพราะกระเป๋าเงินรับไม่ไหว แต่เป็นเพราะลาสองตัวรับน้ำหนักไม่ไหว

ซื้อลูกแกะมาเพียง 5 ตัว ขังไว้ในกรงที่สานด้วยหวาย วางบนรถแล้วบรรทุกกลับมา

ตอนเย็นเมื่อเข้าหมู่บ้าน แน่นอนว่าดึงดูดสายตาชาวบ้าน

เจียงเซี่ยงเป่ยคิดว่าแม่ไม่ชอบให้คนจ้องมอง รอให้ที่รกร้าง

บทที่ 194 กลับมาจากการซื้อของครั้งใหญ่

ทั้งหมู่บ้านนอกจากบ้านเสิ่นชิง ต่างใช้คันไถเริ่มไถที่ดินแล้ว

แม้บ้านเสิ่นชิงจะเริ่มเก็บเกี่ยวโสมจีนก่อนหลายวัน แต่ที่ดินมากคนน้อย ความคืบหน้ากลับช้ากว่าบ้านอื่น

แต่ความ 'ช้า' แบบนี้กลับเป็นที่อิจฉาของทุกคน

ชาวบ้านไม่ได้ไถที่ดินทั้งหมด หนึ่งคือเวลาไม่พอ สองคื