บทที่ 177 ของขวัญทักทาย

เสิ่นชิงทำเป็นไม่เข้าใจ ตอบชายหนุ่มชุดเขียวว่า: "ใครว่าผักแห้งผักป่าเคี้ยวยากและไม่มีรสชาติ?

เคี้ยวยากเพราะผักแก่เกินไป ถ้าใช้ผักอ่อนๆ ตากแห้ง ตอนจะกินแช่น้ำคืนหนึ่ง แล้วตุ๋นกับเนื้อเค็มหรือเนื้อมัน มีน้ำมันลอยฟ่องอร่อยมากเลยนะ"

ผู้หญิงตระกูลเหล่ยพยักหน้าเห็นด้วย

ชายหนุ่ม

บทที่ 178 ตระกูลเฉามีลาแค่สามตัว พวกเจ้ามีกี่ตัว?

ป้าเฉาสีหน้าแย่มาก

ชายหนุ่มชุดเขียวหน้าแดงก่ำ

พวกเขาเอาข้าวขาวมาแค่ยี่สิบกว่าจิน ตอนที่อีกฝ่ายเอาธัญพืชหยาบออกมายังพอพูดได้ว่าไม่มีค่า แต่อีกฝ่ายไม่เพียงมีข้าวขาวมากกว่าพวกเขา ยังมีแป้งขาวมากกว่าด้วย!

แถมยังเอาน้ำตาลออกมา แม้น้ำตาลมอลต์จะไม่แพงเท่า

บทที่ 179 แยกกัน

จ้าวหมิงเยว่อุทาน "ต้าฟู่กลับมาไม่ได้บอกพวกท่านหรือ?"

หลิวฉุ่ยตอบงงๆ: "ไม่นะ เด็กคนนั้นกลับมาก็แค่บอกว่าพวกท่านเป็นคนมีเหตุผลเชื่อถือได้ อย่าไปฟังตระกูลเฉาพูดเรื่อยเปื่อย แล้วก็ออกไปแล้ว"

จริงๆ คือกลัวป้าเฉาจะมาทะเลาะน่ารำคาญ เลยขึ้นเขาไปล่าสัตว์หนีความวุ่นวายไปด้วย

จ้าวหมิงเยว