บทที่ 39

สวีเชิงสังเกตว่าถังจือกินอาหารเย็นน้อยมาก

เขาแทบไม่ได้แตะจานหลัก แค่ดื่มซุป กินของหวานหลังอาหารกับผลไม้สองคำ แล้วก็บอกสวีเชิงว่าอยากขึ้นไปพักผ่อน ขออนุญาตสวีเชิง

สวีเชิงตั้งใจจะถามว่าทำไมกินน้อยขนาดนี้ ตอนบ่ายแอบไปกินของที่ชอบมาหรือเปล่า แต่นึกถึงโทรศัพท์ข้อความฝากของสวีเข่ออวี้ตอนบ่าย

บทที่ 40

เช้าวันเกิดอายุ 23 ปี หกโมงครึ่ง ถังจือถูกนาฬิกาปลุกปลุก

คอเขาเจ็บราวกับถูกใบมีดขูด สมองเหมือนถูกปั่นจนเข้ากันไม่ติด ความคิดแรกที่พอเรียกว่าเป็นความคิดได้คือ เมื่อคืนเผารายงานผลพิสูจน์ ไม่น่าสูบบุหรี่มวนนั้นด้วย

ถังจือลืมตา ข้างนอกยังไม่สว่างเต็มที่ ตรงหน้าพร่ามัวไปหมด เขาปรับโฟกัส ลุกน

บทที่ 41

ถังจือกอดช่อดอกไม้ที่สวีเชิงมอบให้ ในห้องโดยสารเต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานของสตรอเบอร์รี่

กลิ่นสตรอเบอร์รี่กลบกลิ่นน้ำหอมและกลิ่นหนังทั้งหมดในรถ ราวกับว่ามันแผ่ออกมาจากตัวถังจือ

ถังจือก้มมองสตรอเบอร์รี่แล้วถามสวีเชิง: "กินได้เลยมั้ยครับ?"

ผมของเขายาวขึ้นเล็กน้อย ตกลงมาปรกที่หน้าผากอย่างนุ่ม