บทที่ 33

อาจเพราะถังจือเหนื่อยมาก หลับสนิท จึงไม่ตื่น และไม่ได้พูดละเมอต่อ กลับหลับลึกอีกครั้ง

สวีเชิงอยู่ข้างถังจืออีกสักพัก แล้วออกจากห้องรับรอง ปิดประตูให้ถังจือ

จากห้องรับรองกลับห้องนอนสวีเชิง ต้องเดินผ่านระเบียงยาวมาก

สวีเชิงเดินผ่านรูปครอบครัวที่แม่ตั้งใจเลือกแขวนไว้บนผนัง

เมื่อใกล้ถึงห้

บทที่ 34

วันที่สองหลังกลับเมืองบินก่าง ตอนบ่าย สวีเชิงทำเรื่องที่ใส่ใจมาก

เมื่อถึงตึกท่าเรือ เขาบอกคนขับ "ส่งถังจือที่โรงพยาบาล" แล้วลงรถไปคนเดียว ไปกับเลขาที่รออยู่ข้างล่าง

แรกๆ ถังจือยังไม่เข้าใจ นั่งรถสักพัก จู่ๆ ก็รู้สึกว่าสวีเชิงคงวางแผนให้เขาไปเยี่ยมแม่ต่อตอนบ่ายตั้งแต่แรก ในใจรู้สึกซาบซึ้

บทที่ 35

ถังจือเข้าห้องสวีเชิงครั้งแรก ในสภาพไม่ค่อยเรียบร้อย

นอกจากเสื้อเชิ้ตที่แหวกอยู่ และสูทของสวีเชิงที่คลุมไหล่ ถังจือไม่มีอะไรบนตัวเลย

สวีเชิงอุ้มเขาแบบหันหน้าเข้าหากัน เขากอดคอสวีเชิงแน่น ขางอ เปลือยอยู่กลางอากาศ

ห้องสวีเชิงอยู่ใกล้ห้องหนังสือมาก ไม่กี่ก้าวก็ถึง แต่ถังจือก็กลัวนิดหน่อย