บทที่17 ลูกของหญิงนักเต้นรำ

นตระหนักรู้ขึ้นมาทันที ไม่น่าแปกใจที่บนโต๊ะอาหารของตระกูลทรัพยสาน ทุกครั้งที่มีอาหารประเภทเนื้อปู ในขณะที่เธอทานมันอย่างเอร็ดอร่อย ปยุตกลับไม่เคยแตะมันเลย ไม่ใช่เพราะกลัวน้ำลายของเธอ แต่เพราะเขาไม่ชอบทานมัน

อาหารมื้อกลางวันจบลง ผลินชี้ขึ้นไปข้างบนและกล่าวว่า “เพราะต

บทที่18 ความอดทนต่อผู้หญิง

ผลินลงมาจากชั้นบนพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ปยุตรับของของเธอมาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นเขาก็ตรงไปที่รถโรลส์รอยซ์ซึ่งจอดอยู่ข้างนอก เปิดกระโปรงท้ายรถแล้วโยนมันเข้าไป

คู่สามีภรรยาเจริญมาศแกล้งทำเป็นกล่าวลากับลูกสาวของเขา และเพราะชุดาได้รับผลกระทบที่รุนแรง

บทที่19 หายไปก็ดี

“ผมไม่รู้!”ปยุตตอบอย่างหงุดหงิด นั่งลงบนโซฟาและหันไปสั่งคนรับใช้ “น้ำ”

“ไม่รู้? แกกลับบ้านไปกับเธอ แกจะตอบว่าไม่รู้ได้ยังไง”

คุณนายท่านเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ ลูกชายคนนี้นี่ ช่วยอะไรไม่ได้เลย

ปยุตดื่มน้ำ เห็นได้ชัดว่าขี้เกียจที่จะตอบ คุณนายท่านร้อนใ