บทที่ 168 แกะที่หลงทางไม่เคยกลับมา（1）

หลังเลิกงานของปยุตกับผลิน มองเวลาแล้วเขาก็พูดกับเธอ “ผมจะไปเยี่ยมยัยณีที่โรงพยาบาล คุณไปไหม”

ผลินพยักหน้า “ไปค่ะ แต่ฉันอยากกลับบ้านไปทำอาหารอร่อย ๆ ให้เธอก่อน”

“งั้นผมไปที่นั่นก่อนนะได้ไหม”

“อืม ได้ค่ะ”

คนสองคนแยกกันไป คนห

บทที่ 169 แกะที่หลงทางไม่เคยกลับมา（2）

เมื่อออกจากโรงพยาบาล ปยุตตำหนิเธอด้วยความโกรธ “คิดว่าหัวตัวเองทำจากเหล็กงั้นเหรอ ใครบอกให้เธอมารับขวดแทนฉัน ในช่วงอันตรายแบบนั้น เธอควรอยู่เฉย ๆ ไม่ต้องขยับ”

“คุณมาออกรับแทนฉัน ฉันจะทนดูคุณตกอยู่ในอันตรายได้ยังไง ยังไงก็ตาม ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ”

บทที่ 170 ขอโทษที่ฉันรักคุณ（1）

ในที่สุดปาณีก็จากไป ธามันใช้เส้นสายทั้งหมดที่มี แต่ก็ยังไม่ได้ลูกสาวกลับคืนมา

คุณนายท่านร้องไห้ทุกวัน แต่เดิมบ้านมีแต่ความอบอุ่นและมีชีวิตชีวา ทันใดนั้นมันก็กลายเป็นเย็นเยือกลง ทุกคนติดอยู่กับเงาของปาณีที่ออกจากบ้านไป ดังนั้นในคืนที่ปยุตไม่ได้กลับบ้าน จึงค่อย