บทที่ 7

ไมล์รู้สึกเหนื่อยสายตัวแทบขาด จึงตัดสินใจนั่งวินมอเตอร์ไซค์แทน หากเขายังคงวิ่งต่อไปเรื่อยๆ แบบนี้อาจจะขาดใจตายเพราะความเหนื่อยก็เป็นได้ ทันทีที่รถแท็กซี่เลี้ยวเข้าสนามบินทำให้เขารู้ว่า พ่อบ้านหนุ่มกำลังจะหนีเขาไปตลอดกาล จึงให้วินมอเตอร์ไซค์เลี้ยวเข้าสนามบินตามไปเพื่อจะไปขอโทษและขอร้องคนๆ นั

บทที่ 8

คนสองวัยเดินหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานกับคำพูดที่ได้บอกกับคุณชายขี้วีน ขณะที่คุณชายก็ได้แต่เดินตามคนทั้งสองด้วยอาการเคืองๆ

อาหารมื้อเช้าผ่านไปได้ด้วยดีกับความอร่อยในแต่ละจาน ทำให้พ่อบ้านหนุ่มรู้สึกเจริญอาหารอยู่เพียงคนเดียวในห้องครัว นับเป็นความโชคดีของเขาแท้ๆ ที่ได้ลิ้มรสชาติอาหารแสนอร่อยจา

บทที่ 9

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมด คำพูดทุกคำของท่านแม่ของเขา เขาจดจำฝังใจไม่ลืมเลือน น้ำใสๆ เอ่อล้นดวงตาสวยอาบแก้มอย่างห้ามไม่ได้

"หนูปาร์วีนเป็นอะไรไปจ๊ะ ร้องไห้ทำไม คุณชายรังแกอีกหรอคะ" เสียงแม่นมประจำบ้านเอ่ยถาม เมื่อเห็นพ่อบ้านหนุ่มนั่งร้องไห้อย่างผิดสังเกต

"แม่นมครับ ผมขอกอดหน่อยได้ไหมครับ"

"ได้สิจ๊