บทที่ 31

คำสัญญาและท่าทางน่ารักของเด็กทั้งสองสร้างรอยยิ้มให้กับทุกคนไปตามๆ กันก่อนที่ท่านรองและหมอหนุ่มจะลงนั่งคุกเข่าต่อหน้ารัชทายาทตัวน้อยโดยฝากลูกน้อยให้แม่นมของท่านชายปริ้นซ์อุ้มรอแล้วจับมือน้อยของมือสองรัชทายาทขึ้นจูบด้วยความรัก

"กระผมสองคนขอบคุณท่านชายเล็กและท่านหญิงเล็กมากนะครับต่อไปนี้น้อง

บทที่ 32

ผมมาจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ผมก็จะกลับไปที่เดิมของผมเพื่อไปหาคนที่เขาจริงใจและรักผมจริงๆ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ทำให้ผมได้มีวันนี้นะครับ ถ้าผมยังไม่ตายผมจะกลับมาทดแทนบุญคุณของคุณทั้งสองคนนะครับ ผมลาล่ะสวัสดีครับ..."

ทุกคนมีอาการหน้าชาและช็อคจากการฟังความในใจของหนุ่มน้อยนามว่านิคไปตามๆ

บทที่ 33

ท่านชายเล็กและหนุ่มน้อยผู้ผิดหวัง

หลังจากที่รัชทายาทหนุ่มได้ออกเดินทางตามหาลูกชายของท่านรององครักษ์แห่งวังพงศ์เจริญ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานกี่ชั่วโมงแล้วแต่กลับไร้วี่แววคนที่กำลังตามหาโดยสิ้นเชิง ส่งผลให้ชายเล็กเริ่มรู้สึกท้อกับการตามหาคนๆ หนึ่งโดยไร้จุดหมายในขณะที่เขากำลังนั่งพักที่ป้ายรถ