บทที่ 53

บทที่53

“ของที่อาจารย์หูนำมาปล่อยที่หมิงเป่าซวน ทุกครั้งล้วนเป็นของมีค่าที่ทำให้ผู้คนตะลึง ครั้งนี้ไม่ทราบว่าได้นำอะไรมาอีก” ผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างนับถือ ตั้งตารอคอย

เวลาที่พูดกัน ชายหนุ่มสองก็ยุ่งกับของที่อาจารย์นำมา จัดวางบนโต๊ะเรียบร้อย เป็นภาพอักษรฝืนหนึ่ง แจกันสีขาวน้ำนมคู

บทที่ 54

บทที่54

“ไม่ใช่มั้ง? คุณชายหวางใจกล้าขนาดนี้? ขนาดภาพลมฝนกับต้นกล้วยยังไม่อยู่ในสายตา? ภาพนี้ประเมินอย่างต่ำก็ต้องเจ็ดแปดล้าน” ผู้เชี่ยวชาญสูงอายุท่านหนึ่งพูดขึ้นอย่างตะลึง

“โอ้ ไม่แปลกเลยที่เป็นคุณชาย สายตาก็สูงกว่าคนทั่วไป ผมอยู่ในวงการนักสะสมก็นานแล้ว ในมือยังไม่มีของมีค่าขนาดนี้เลย ถ้า

บทที่ 55

บทที่55

“นายพูดอะไร? แจกันที่ฉันซื้อเป็นของปลอม?” หวางจื่อเหวินตะลึงไปก่อน จากนั้นก็ยิ้มขึ้นมา เสมือนได้ยินคำที่ตลกที่สุดในโลก

“ผู้เชี่ยวชาญหลิน แจกันที่ฉันซื้อ ทุกคนในงาน ไม่มีใครดูออกว่ามันมีปัญหา ฉันอยากฟังดู ว่านายดูจากตรงไหนว่ามันเป็นของปลอม?”

หวางจื่อเหวินมองหลินอิ่งด้วยสายตาเย็นชา “