บทที่52

สายตาหลายสิบคู่มองมาอย่างอยากรู้เห็น เวลานี้ จางฉีโม่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที

สีหน้าหลินอิ่งไม่เปลี่ยน ไม่ใส่ใจ ชิมชาที่ถืออยู่ในมือขวาไปคำหนึ่ง

“ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย? เขาเหรอ?” คุณชายตระกูลหนึ่งพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่เชื่อมองไปในตัวหลินอิ่ง “ของตลาดนัดทั้งตัว ผมว่าแม้แต่ข

บทที่53

“ของที่อาจารย์หูนำมาปล่อยที่หมิงเป่าซวน ทุกครั้งล้วนเป็นของมีค่าที่ทำให้ผู้คนตะลึง ครั้งนี้ไม่ทราบว่าได้นำอะไรมาอีก” ผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างนับถือ ตั้งตารอคอย

เวลาที่พูดกัน ชายหนุ่มสองก็ยุ่งกับของที่อาจารย์นำมา จัดวางบนโต๊ะเรียบร้อย เป็นภาพอักษรฝืนหนึ่ง แจกันสีขาวน้ำนมคู่หนึ่ง

“ทุ

บทที่54

“ไม่ใช่มั้ง? คุณชายหวางใจกล้าขนาดนี้? ขนาดภาพลมฝนกับต้นกล้วยยังไม่อยู่ในสายตา? ภาพนี้ประเมินอย่างต่ำก็ต้องเจ็ดแปดล้าน” ผู้เชี่ยวชาญสูงอายุท่านหนึ่งพูดขึ้นอย่างตะลึง

“โอ้ ไม่แปลกเลยที่เป็นคุณชาย สายตาก็สูงกว่าคนทั่วไป ผมอยู่ในวงการนักสะสมก็นานแล้ว ในมือยังไม่มีของมีค่าขนาดนี้เลย ถ้าได้ของระดั