บทที่ 388

บทที่388

“แกยังกล้าอวดดีขนาดนี้อีก” โม่เก๋อติงมองหลินอิ่งอย่างโหดเหี้ยม จนเห็นเส้นเลือดบนหน้าผาก ถูกคำพูดของหลินอิ่งกระตุ้น

ช่างอวดดีจริง ยังมาเรียกให้พวกเขาขึ้นไปหมดทุกคน? คนเดียวไม่พอฆ่า?

“แกจะขึ้นเวทีต่อสู้เอง? แกคิดว่าตัวเองเป็นเทวดา?” โม่เก๋อติงพูดเสียงเย็นชา “ถ้าหากแกอยากตายขนาดนี้

บทที่ 389

บทที่389

“นี่ นี่ นี่มัน…….”

เซียวจวงเสียงสั่น เหงื่อท่วมหัวนั่งอยู่บนรถเข็น สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จ้องหน้าหลินอิ่งตาไม่กะพริบ

คิดถึงตอนที่ถูกหลินอิ่งทำลายขาของเขา ความรู้สึกเหมือนกับใจสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ไอ้ไร้น้ำยาหลินอิ่งมันทำได้ยังไง? ทำให้หูโหม่งกับยอดฝีมือเยอะขนาดนี้ล้มไปได้

บทที่ 390

บทที่390

“ไอ้คนประเทศหลุงหน้าโง่ แกยังคิดอยากเอาชีวิตฉันในถิ่นของฉันเหรอ? เหอะเหอะ ถึงแม้แกจะมีความสามารถดั่งเทวดา วันนี้ก็แกฆ่าฉันไม่ได้” โม่เก๋อติงมองดูหมอกควันในห้อง หัวเราะอย่างโหดเหี้ยม

โม่เก๋อติงทำการเตรียมตัวไว้อย่างครบถ้วน ในถิ่นของเขามีชุดทหารรับจ้างพร้อมอาวุธซ่อนตัวอยู่แล้ว

เขาค