บทที่214

ยี่สิบนาทีต่อมา รถลินคอล์นคันสีดำของคริสก็มาถึงอาคารไห่หยางในเขตเหนือของเมือง

ข้างกายของเขาติดตามด้วยชายชุดดำสามแว่นตาดำคนหนึ่ง เขาเดินกร่างเข้าลิฟต์ไป ขึ้นไปจนถึงชั้น 59 ซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องประชุมคณะกรรมการ

บนทางเดินมีบอดี้การ์ดในชุดสูทท่าทางเย็นชายืนอยู่เป็นแถว มองผ่านประตูกระจก สามารถม

บทที่215

“จัดการกับกลุ่มเฮยยิงไม่ยากเลยสักนิด เพราะพวกมันอ่อนแอเกินไป” หลินอิ่งจ้องมองคริส พลางกล่าวอย่างสบาย ๆ “ฉันต้องการจะทำยังไง? มันก็ขึ้นอยู่กับท่าทีของแก แกจะเป็นคนกำหนดชะตากรรมของแกเอง”

“กลุ่มเฮยยิงอ่อนแอเกินไป?” คริสขมวดคิ้วเล็กน้อย มุมปากกระตุก

ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพลมืดแ

บทที่216

“แกพูดถูกแล้ว” คริสกล่าวอย่างภาคภูมิใจ ในสายตาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตนเอง

“จุ ๆ นี่ก็คือลูกน้องที่ไม่ได้เรื่องของแก? จะทำอะไรฉันได้?” คริสส่ายหัว พลางจุปาก สายตาจ้องมองกลุ่มบอดี้การ์ดที่กองอยู่บนพื้นด้วยแววเหยียดหยาม

ล้อเล่นอะไร หลินอิ่งคนประเทศหลุงคนนี้คิดที่จะใช้กำลัง?

ฮาเดสที่อยู่ข้าง