บทที่ 159

บทที่159

“ทำไม? พวกคุณยังไม่พอใจรึไงคะ?” กงซุนชิวอวี่พูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

“ไม่ใช่นะครับ คุณหนูกงซุน นะ นี่มันไม่บังคับกันเกินไปหน่อยเหรอครับ?” เจิ้งทงสีหน้าดุไม่ดีเลย

“จริงครับ คุณหนูกงซุน ทำไมคุณถึงไปเข้าข้างหมอที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนี้ล่ะครับ? นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย” ชายวัยก

บทที่ 160

บทที่160

“ทำไมเหรอ? นายแซ่หลิน ตกตะลึงกับตัวตนของพี่สือเหรอ?” เจิ้งหยวนเป่าพูดด้วยสีหน้าภูมิใจ “คุณเองก็ลองคิดดูสิ พี่สือเป็นลูกพี่ลูกน้องของชิวอวี่นะ! คนเล็กๆ อย่างคุณยังอยากที่จะให้ชิวอวี่ช่วยเหลือเหรอ?”

“ไอ้คนบ้านนอกไม่เอาถ่าน กล้าใช้ลูกพี่ลูกน้องของผมมาโจมตีเจิ้งหยวนเป่าเหรอ? อำนาจของ

บทที่ 161

บทที่161

“อาจารย์หลินครับ นี่เป็นการเข้าใจผิดทั้งนั้นเลยครับ!” กงซุนเฟยหงรีบอธิบายโดยเร็ว เขาไม่อยากทำให้ฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตนายท่านได้ต้องโกรธเคือง

“ขอโทษนะครับ อาจารย์หลิน นี่เป็นการละเลยของผมเอง ก่อนหน้านี้ผมไม่ได้บอกกับพวกเขาไว้ก่อน จนเป็นเหตุทำให้พวกเขาต้องระรานท่าน” กงซุนเฟยหง