บทที่152

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น

หลินอิ่งกับกงซุนชิวอวี่ก็ได้เดินออกจากร้านชาหยูนยู่น โดยหลินอิ่งยังคงสีหน้าเรียบเฉย แต่กงซุนชิวอวี่กลับออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เธอพูดไปยิ้มไป ราวกับเพิ่งได้รับข่าวที่น่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง

ภาพนี้ ทำให้บรรดาบอดี้การ์ดกับโจยู่ถานที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับอึ้งตาข้างไปต

บทที่153

“เธอเป็นใคร? จงใจขับรถมาขวางแบบนี้ยังไม่รีบขอโทษอีก?” กงซุนชิวอวี่ถามด้วยความโมโหพร้อมกับจัดแว่นไปด้วย

หวางหงหลิงขำออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ แววตาเต็มไปด้วยเปลวเพลิง พิจารณากงซุนชิวอวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า

จากนั้นก็จ้องเขม็งไปที่หลินอิ่ง เธอกำหมัดแน่น เหมือนกำลังรู้สึกโกรธมาก

หลินอิ่งลงจากรถด้วยใบ

บทที่154

“ที่นี่มันเป็นบริษัทของคุณคนเดียวเหรอคะ? ทำไมฉันถึงมาไม่ได้?” จางฉีโม่พูดออกมาด้วยความมั่นใจ จากนั้นก็เดินเข้าไปในออฟฟิศระดับสูง

“หือ? ทำตัวได้ใจไม่เบาเลยนี่?” จางเถียนไห่ทำหน้าสนุกขึ้นมา และวิจารณ์จางฉีโม่อย่างไม่ให้เกียรติ

ตอนนี้บริษัทเครื่องประดับจางซื่อนั้นมีพ่อของเขาจางหงซวนกับจางหงจูน