บทที่103

“แก! ฉินฝู้กุ้ย เเกพูดมั่ว! ฉันไม่ได้ทำ!”ซูนเหิงเล่นลิ้นทานที เขาไม่ยอมชื่อเสียที่ร้ายไม่ดีขนาดนี่อยู่บนหัวของเขา

“จุ๊ๆ หน้าซื่อใจคด ในลับหลังเป็นคนแบบนี้เองเหรอ”

“ยังจะเล่นลิ้นอีก ถ้าแกไม่ได้ทำให้เจ้านายฉินโกรธ คุณเจ้านายฉินทำไมต้องตีแกแบบนี้ ทั้งๆที่จะทำให้ตระกูลซูนขุ่นเคือง?”

ซูนเหิงยิ่ง

บทที่104

บอดี้การ์ดชายร่างใหญ่หลายคนเดินมาและเตรียมจะลากคู่สมรสซูนเหิงไป

“อย่า! อย่าลากฉันไป! ฉันไม่ขึ้นไป!” ซูนเหิงตกใจมาก เล่นลุกไหม้อยู่บนพื้นและไม่ยอมลุกขึ้น

ฉินฝู้กุ้ยคือนักเลงอะไร? ถ้าจะฆ่าเขาตายจะทำอย่างไร?

“ซูนเหิง งั้นความหมายของแกก็หมายถึงว่า หนึ่งร้อยล้านนั้นแกไม่ยอมจะจ่ายใช่ไหม”ฉินฝู้กุ้

บทที่105

“แกพูดอะไรอยู่?”ใบหน้าหลินอิ่งไม่มีสีหน้าอะไรและถามเบาๆ

“ฉันพูดว่าอะไร?” อูฉู่เวินยิ้มเยาะด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม “อะไรกัน?ไม่พอใจเหรอ?ฉันบอกว่าพวกแกซื้อวิลล่าแบบนี้ได้เหรอ?”

“ฉันเห็นว่าแม้แต่ประตูพวกแกก็ยังเข้าไม่ได้ ทำได้แค่อยู่ที่นี่และอิจฉาคนอื่นๆ อยากจะซื้อเหรอ?”อูฉู่เวินพูดด้วยท่าทา