บทที่70

ในซอยนี้ไม่มีเสาไฟ...เพราะเป็นซอยส่วนบุคคลไม่ใช่ซอยสาธารณะมันจึงมืดนักประกอบกับต้นไม้ใหญ่ที่ขึ้นครึ้มเป็นระยะก็ยิ่งทำให้วังเวงและดูมืดหนักขึ้นไปอีกภิไธยก้าวเท้าเร็วขึ้น มองเห็นปากซอยแล้ว แต่มันก็เงียบพอๆ กัน หูของเขาเพิ่งจะได้ยินเสียงเหมือนย่ำเท้าลงบนใบไม้กร็อบแกร็บ เขาจึงหยุดเดิน และรู้ว่าน

บทที่71

หญิงสาวถอยรถออกไปอย่างรวดเร็ว บอกกับตัวเองว่าหล่อนจะไม่ยอมให้อภัยกับตัวเองเลยเป็นอันขาด หากภิไธยมีอันเป็นไปเพราะหล่อนเป็นคนเสือกไสเขากลับไปในยามวิกาลจนอันตรายเดินหน้าเข้ามาหาเขา

มาถึงบ้านเขา เกนเกดบอกว่าหล่อนจะมาหาชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของบ้าน

“คุณไธยยังไม่กลับเข้ามาเลยครับ”

“ให้ฉันเข้าไปรอได้ไ

บทที่72

เกนเกดมารู้สาเหตุว่าทำไมระวีจึงอิดเอื้อนไม่อยากพาหล่อนมาเยี่ยมอาการเขาก็ต่อเมื่อถึงโรงพยาบาลแล้วหล่อนได้พบคุณหญิงชมนาดในห้องคนป่วยด้วย...หญิงสาวชะงัก...

แล้วสักครู่หนึ่ง หล่อนก็พนมมือไหว้เธออย่างเรียบร้อย แม้จะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วแต่หล่อนก็ยังพอกเครื่องสำอางหนาเอาไว้บนใบหน้า ยังไม่ได้ล้างออกใ