ตอน 6
นางรำ
บทที่6
เกนเกดพนมมือไหว้สุพัตราด้วยความคุ้นเคยหน้ากันมาก่อน สุพัตราสนใจการแสดงของหล่อน และเคยติดต่อว่าจ้างไปแสดงบ้างเป็นครั้งคราวแม้จะนานมาแล้ว
“นั่งก่อนซิคะ”
เกนเกดเห็นสุพัตราคนเดียว แต่ที่นั่งตรงกันข้ามของหญิงสาวมีชุดอาหารอีกชุดหนึ่งซึ่งบอกว่าหล่อนไม่ได้มาเพียงลำพัง
แล้วอีกพักหนึ่งหล่อนก็ได้เห็นหนุ
ตอน 7
บทที่7
“ชื่อเกนเกดฮะ คุณไธย”
ภิไธยละสายตาจากหนังสือพิมพ์ มองดูหน้าระวีที่อยู่บนเก้าอี้ตรงกันข้ามแล้วก็เอาช้อนคนกาแฟในถ้วยเรื่อยๆ
“ใครกัน เกนเกด...”
เขาถามอย่างฉงน ยังไม่ปล่อยจากข่าว...ที่น่าสนใจนั่นเลย
“จำนางรำคืนนั้นได้ใช่ไหมล่ะฮะ”
“จำได้ ไม่ลืมแน่...เกนเกด...อือ...ชื่อพิลึก...” เขาอดค่อนขอดไม่ได้
ตอน 8
บทที่8
เกนเกดจอดรถลงที่ลานจอดรถของวัดแล้วรีบลงมาเปิดประตูให้กว้าง จัดแจงผลักที่นั่งของหล่อนเอนมาข้างหน้าเพื่อให้สตรีสองนางข้างหลังก้าวลงมาได้โดยสะดวกก่อนจะอ้อมรถมายังที่นั่งข้างคนขับเปิดประตูให้กับหญิงชรา กิริยาของหล่อนคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง ไม่ถึงกับกระชดกระช้อยนุ่มนวล เพราะวันนี้เกนเกดไม่ได้อยู่ใน