ตอน 15
นางรำ
บทที่15
ตีสอง...ไม่ขาดไม่เกิน เมื่อระวีได้ยินเสียงรถยนต์ของภิไธยแล่นเข้ามาในบ้าน
เขายังไม่ได้กลับไปที่เรือนหลังเล็กของเขาเอง ยังนอนเขลงรอภิไธย
“นายเองรึ”
ภิไธยเคลื่อนกายเข้ามา ท่าทางอิดโรยย่ำแย่จนระวีได้แต่หัวเราะและรีบถามอย่างรู้ทัน
“โดนคุณแมวพาไปฟัดมาหรือไงฮะ คุณไธย กลับมาบ้าน ถึงดูไม่ได้แบบนี้”
ภ
ตอน 16
บทที่16
“ไหนล่ะ วี...” ภิไธยกวาดตามองหาหญิงสาวเจ้าของชื่อเกนเกด เมื่อไม่เห็นเขาก็แสดงความไม่พอใจออกมาบ้างแล้วเพียงบางๆ “นายทำไม่ได้ทีเดียวหรือกะแค่ลากตัวหล่อนมา”
“ผมว่าลากกับฉุดมันก็ไม่ค่อยจะแตกต่างกันด้วยซิฮะ ผมไม่อยากจะเสี่ยงกับชื่อเสียงของคุณไธย”
“หล่อนไม่ยอมมาหรือไง”
“ก็ทำนองนั้นแหละฮะ”
“แล้วเมื
ตอน 17
บทที่17
“อาหารที่นี่รสดี”
ระวีอมยิ้ม ก้มหน้าลงเล็กน้อย เพื่อเก็บซ่อนรอยยิ้มนั่นเอาไว้ เพราะไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมภิไธยต้องรีบร้อนออกตัว สุพัตราก็ทำเช่นเดียวกันกับเขา มีแต่ชายหนุ่มฉกรรจ์อีกสองคน ที่เป็นเพื่อนพ้องในแวดวงธุรกิจของเขาซึ่งทำท่าเห็นด้วยเมื่อลองสัมผัสอาหาร
“ปกติผมไม่ค่อยจะชอบอาหารไทย พ่