บทที่ 122

บทที่122

ระวีหันหลังให้แล้วเดินดุ่มๆ จากมา ตอนแรกที่ชนายังขบคิดไม่แตกหล่อนก็นิ่งงัน ครั้นหล่อนคิดออกหล่อนก็ส่งเสียงกรี๊ดๆ เป็นเสียงขับขานแทนดนตรีในยามดึก เสียงหล่อนดังลงมาถึงข้างล่าง ไม่อาจจะตรึงระวีเอาไว้ได้อีก เขาก้าวลงบันไดมาช้าๆ เขาอาจจะต้องลาออกแน่นอน ต่อให้ภิไธยทัดทานอย่างไร เขาก็ไม

บทที่ 123

บทที่123

คุณหญิงชมนาดเมินหน้าหนีเมื่อมองเห็นภิไธยก้าวย่างเข้ามาในเขตของศาลาที่ตั้งศพของชนาความโศกเศร้าเสียใจในการจากไปของชนาทำให้เธอเปลี่ยนเป็นความโกรธในตัวของชายหนุ่มผู้นี้เป็นยิ่งนักแม้กระทั่งหน้าของเขาเธอก็ยังไม่อยากจะเห็น

ชีวิตของชนาไร้สุขก็เพราะเขา แล้วในที่สุดชนาก็ต้องเอาชีวิตตัวเอง

บทที่ 124

บทที่124

ที่นี่ไม่มีใครสนใจเขาเลย เพราะล้วนแล้วแต่เป็นคนธรรมดาๆ คนที่ภิไธยไม่เคยให้ความสนใจมาก่อน เขาทระนงในศักดิ์ศรีและความมีเงินของเขามากเกินไปและนั่นทำให้เขาอยู่ในอีกระดับหนึ่ง สูงเกินที่จะก้มคอลงมามอง เกนเกดทำให้คอแข็งๆ ของเขาลดลงมาได้มาก แล้วดวงตาของเขาก็มองกวาดไปในทิศทางที่เหลือบลงเ