บทที่ 120

บทที่120

“ผมจะโทร.ตามหมอเจ้าของไข้เขา” ระวีบอกแล้วก้าวออกไป สวนทางกับหมอและนางพยาบาลที่เข้ามาที่เข้ามา

เสียงเกนเกดรำพันเบาๆ เข้าหูอีก “อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ที่หมอกับพยาบาลวิ่งกันวุ่นไปหมด...”

“ทำไมผมไม่รู้ ระวีไม่ได้บอกเรื่องนี้กับผมก่อนหน้านี้เลย คุณไม่โทร.ไปบอกเหมือนกัน”

“ทำไมต้องบอกคุณ

บทที่ 121

บทที่121

หล่อนอาจจะหักใจจากอาร์มได้ไม่ยาก เพราะอาร์มอยู่ในสภาพเช่นนี้มานานแล้ว

แต่กับภิไธย...เป็นไปไม่ได้ว่าเขากับหล่อนจะไม่ได้พบเห็นกันอีก ก็ยังต้องดำรงชีวิตกันต่อไป ยังมีโอกาสจะได้พบปะเห็นหน้ากัน แต่เขาก็จะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น...มีเจ้าของอย่างถูกต้อง เกนเกดสัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่า

บทที่ 122

บทที่122

ระวีหันหลังให้แล้วเดินดุ่มๆ จากมา ตอนแรกที่ชนายังขบคิดไม่แตกหล่อนก็นิ่งงัน ครั้นหล่อนคิดออกหล่อนก็ส่งเสียงกรี๊ดๆ เป็นเสียงขับขานแทนดนตรีในยามดึก เสียงหล่อนดังลงมาถึงข้างล่าง ไม่อาจจะตรึงระวีเอาไว้ได้อีก เขาก้าวลงบันไดมาช้าๆ เขาอาจจะต้องลาออกแน่นอน ต่อให้ภิไธยทัดทานอย่างไร เขาก็ไม