ตอน 11
นางรำ
บทที่11
“คุณแมวจะลงไปเลยไหมคะ” ปุยฝ้ายสาวใช้ประจำตัวของหล่อนแต่ผิวไม่ได้ขาวผ่องสมดังชื่อ หากแต่ดำขำเอ่ยถามเมื่อเห็นนายสาวยังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หน้ากระจกเงาในกรอบที่สลักเสลาสวยงาม ข้าวของตกแต่งห้องของชนานั้นไม่ต้องพูดถึง ทุกชิ้นเลือกสรรมาแล้วอย่างดี และราคาก็ทำให้ชวนน้ำลายพอๆ กับใจหล่นหายทีเดียว
“ค
ตอน 12
บทที่ 12
ก็แค่นี้...
ภิไธยพูดกับตัวเองในใจ ชนาไม่เห็นสีหน้าของเขาสีหน้าชาเย็นไม่ยินดียินร้าย แววตาว่างเปล่า ยิ่งนานวันเข้าเขายิ่งรู้ใจตัวเองประจักษ์ชัดว่าเขาไม่ได้รักชนา มันเป็นหน้าที่ของเขา เมื่ออายุมาถึงวัยที่จะมีคู่มีครอบครัว เขาก็ต้องเลือกสรรหาผู้หญิงดี ศักดิ์ตระกูลเสมอกัน ฐานะค่อนข้างดีมาเป็นแม
ตอน 13
บทที่13
เขาคร้านจะบอกว่าเขาได้เห็นแล้ว ดูดีกว่าที่คิดไว้มากเหมือนกัน เพราะคิดว่าเวลาถอดเครื่องหมดแล้วเกนเกดคงจะจืดสนิท แต่หล่อนก็ไม่ยักจะจืด
“ผมไม่ชอบสักเท่าไหร่นะ คราวหน้าอย่าส่งแบบนี้ไปให้ผมอีก”
“ถ้าเป็นคราวหน้า แมวจะติดต่อพวกเต้นระบำโชว์ให้ไปเต้นเปลื้องผ้าดีไหมล่ะคะ”
เขายังหัวเราะได้ แม้ใจจะขุ่นๆ