บทที่ 103

บทที่103

เธอรุกเร้าต่อไม่ยอมให้ภิไธยได้ตั้งตัวติด “คุณไธยฉันมานี่ก็เหมือนบากหน้ามานะ เท่านี้ฉันก็อับอายเหลือพอแล้ว ฉันเป็นแม่ของฝ่ายหญิง ต้องมาพูดวิงวอนให้มีการแต่งงาน คุณคงจะยังไม่รู้...เพราะคุณยังไม่เคยเล่นบทพ่อคุณไม่รู้หรอกว่าความอัปยศมันรสชาติเป็นยังไง”

หากเธอด่าเขาด้วยถ้อยคำร้ายๆ หรื

บทที่ 104

บทที่104

ชนาหลับไปแล้ว เขาไม่ได้แตะต้องหล่อนเกินไปการเล้าโลมหล่อนนิดๆ หน่อยๆ เพื่อให้หล่อนเงียบสงบไม่อาละวาด แล้วหล่อนก็เมามากเกินกว่าจะมองเห็นด้วยว่าเขาต้องใช้ความอดทนมากมายเพียงใด ที่จะไม่จับหล่อนโยนออกไปจากบ้านของเขา

ชนาดื่มฉลองให้กับตัวเองอย่างหนัก เหมือนหล่อนก้าวมาพบชัยชนะในรูปแบบของ

บทที่ 105

บทที่105

“ฉันสาบาน...” น้ำเสียงของหล่อนทอดต่ำลงมือหนึ่งกำชายผ้าปูโต๊ะเอาไว้แน่น “ฉันสาบานได้คุณได้ยินเอาไว้ว่าฉันจะจองล้างจองผลาญกับคุณตลอดไปตราบใดที่คุณยังขวางทางฉันอยู่”

“ขวางทาง...ผมน่ะหรือ” แล้วระวีก็หัวเราะ “ผมว่าคุณชนาเข้าใจผิดอย่างมากทีเดียว ผมไม่เคยขวางทาง ไม่เคยเลย...เรื่องนี้เป็