บทที่ 102

บทที่102

หล่อนขับรถออกไปจากบ้าน ตรงดิ่งไปหาเขา หล่อนไม่สนใจด้วยว่าภิไธยกำลังทำงานของเขาอยู่ หล่อนจะไปมาหาสู่เขาในตอนใดก็ได้ หล่อนทำได้เสมอ ทำตามใจที่อยากจะทำ ชนาไม่เคยเรียนรู้การข่มใจ หล่อนไม่เคยเรียนรู้การยับยั้งชั่งใจตัวเองเอาไว้บ้าง

หล่อนมีแต่อารมณ์เป็นตัวชักนำทั้งนั้น

“แมวเอาหนังสือมา

บทที่ 103

บทที่103

เธอรุกเร้าต่อไม่ยอมให้ภิไธยได้ตั้งตัวติด “คุณไธยฉันมานี่ก็เหมือนบากหน้ามานะ เท่านี้ฉันก็อับอายเหลือพอแล้ว ฉันเป็นแม่ของฝ่ายหญิง ต้องมาพูดวิงวอนให้มีการแต่งงาน คุณคงจะยังไม่รู้...เพราะคุณยังไม่เคยเล่นบทพ่อคุณไม่รู้หรอกว่าความอัปยศมันรสชาติเป็นยังไง”

หากเธอด่าเขาด้วยถ้อยคำร้ายๆ หรื

บทที่ 104

บทที่104

ชนาหลับไปแล้ว เขาไม่ได้แตะต้องหล่อนเกินไปการเล้าโลมหล่อนนิดๆ หน่อยๆ เพื่อให้หล่อนเงียบสงบไม่อาละวาด แล้วหล่อนก็เมามากเกินกว่าจะมองเห็นด้วยว่าเขาต้องใช้ความอดทนมากมายเพียงใด ที่จะไม่จับหล่อนโยนออกไปจากบ้านของเขา

ชนาดื่มฉลองให้กับตัวเองอย่างหนัก เหมือนหล่อนก้าวมาพบชัยชนะในรูปแบบของ