ตอน 647
ประธานที่ป่าเถื่อน
บทที่ 647 รับมาเกินพอแล้ว
หู่จือแทบจะตกเก้าอี้ แม่เจ้านี่ผู้หญิงอะไรวะเนี่ย อยู่กับลูกพี่มานานขนาดนี้ มีอะไรกันไปถึงไหน ลูกพี่เป็นใครยังไม่รู้อีก เวรละกู สงสัยต้องอบรมเธอหน่อย
“ที่จริงลูกพี่ของพวกเราคือ……”ยังพูดไม่ทันจบ ก็เหมือนมีอะไรมารัดเอว
เซี่ยวลั่วยีงเข้ากอดเอวของหู่จือเอาไว้ เธอ
ตอน 648
บทที่ 648 มีบุญแต่ไม่รู้จักถนอม
ดวงตาของเซี่ยวลั่วยีงกลมขึ้นมาทันที ผู้ชายคนนี้คงไม่เอาจริงมั้ง เขาจะโยนเธอทิ้งข้างถนนกลางดึกจริงเหรอ เธอตายแน่ อากาศก็หนาว เสื้อผ้าก็เปียก! !
ทันใดนั้นเซี่ยวลั่วยีงจึงรอยยิ้มออกมา โดยคิดว่ามันคงจะไม่สายเกินไปที่จะพูดสิ่งดีๆสักสองสามคำ เธอหรี่ตาแบบนางจิ้งจอกแ
ตอน 649
บทที่ 649 ขอความช่วยเหลือ
เซี่ยวลั่วยีงยืนเซ่ออยู่ที่ที่เธออยู่ เธอเบิกตากว้างมองรถออกด้วยความงุนงง
เมื่อมองไปที่บริเวณโดยรอบ ลมหนาวพัดแรงและเงาต้นไม้ก็โต้กลับ เธอกลัวมากจึงวิ่งหนีไล่ชนท้ายรถและตะโกนว่า “พี่ พี่ ฉันรู้ผิดแล้ว พี่หยุดรถ หยุด ... …อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียว ... พี่หยุดรถ ...