บทที่ 489 ปากกระบอกปืนเล็งเป้าเข้าไปที่เธอแล้ว

ในที่สุดก็ได้ไปถึงต้นไม้นั้นตรงนั้นที่เมื่อกี้พวกเราได้พูดแล้ว เซี่ยวลั่วหยาวตกใจจนริมฝีปากล้วนขาวซีดไปหมดแล้ว

เฉียวอีฟานหลอกลวงอะไรเธอ เฉียวอีฟานกับผู้หญิงคนอื่นหมั้นหมายแล้วอะไร เรื่องอะไรพวกนี้ในเวลานี้ล้วนได้กลายเป็นเมฆลอยแล้ว เธอก็ได้ถูก “

บทที่ 490 ตกหล่นลงไปที่หน้าผา

ผู้ชายคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆที่ไร้เดียงสาประเภทนี้อย่างเซี่ยวลั่วหยาวจะต้องร้องไห้แน่ๆ ใครจะไปคิดถึง เซี่ยวลั่วหยาวดูเหมือนว่าเข้าใจถึงอะไรแบบนั้นอย่างกะทันหัน เธอพยักหน้าไปมา และได้พูดเหมือนกับเข้าใจและไม่เข้าใจ:

“ฉันรู้แล้ว......”

จะต้องเป็นเฉียวอีฟานที่

บทที่ 491 ต้องหาเธอให้เจอ

ไม่ต้องพูดถึงความใกล้ชิดระหว่างชายหญิง แม้ว่าจะอยู่ใกล้เขามากแค่ไหน เขาก็เพียงแต่จะรำคาญเท่านั้น

***

เพราะอย่างนี้ หวางเฟินเฟินจึงทำได้เพียงแค่ยืนอยู่ห่าง ๆ แสร้งทำเป็นว่ากำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ แล้วคอยแอบมองไปที่เฉียวอีฟานที่อยู่ตรงระเบียงอย่างเงียบ ๆ